Posty

Wyświetlanie postów z maj, 2023

Poniemieckie

Obraz
Czytałam długo. Powoli. Temat mi bliski, choć nie osobisty. Nasz dom był nasz, zbudowany przez Dziadka, odebrano go rodzinie na siedzibę gestapo. Ta opowieść dzieje się dalej na zachód. Czytając myślałam o krajobrazach oglądanych na początku sierpnia. Tu jest jak w Alzacji albo Palatynacie, mówiliśmy. Taki sam pejzaż, organizacja przestrzeni, gospodarstwa, architektura. To był Park Krajobrazowy Doliny Bobru. I przypominało mi się, jak na początku lat 90 jechaliśmy autobusem chyba z Łagowa (Lubuskie Lato Filmowe) do Świebodzina na PKP. Rysio B, nieodżałowany jazzman i taper filmowy i ja. Trasa była jakaś okrężna i wiodła przez wsie i małe miasteczka. Patrzyliśmy w osłupieniu na ruinę pięknych gospodarstw, na chaos i biedę otoczenia. W Łagowie było nieco lepiej, ale też jakby to miasteczko przespało wybuch przedsiębiorczości początku transformacji. Rozmawialiśmy o tym, co widzimy i w końcu to do nas dotarło: oni tu ciągle czekają na Niemców. Siedział za nami młody człowiek, miejscowy. Po...

Pisma wierszem i prozą

Obraz
Moja książka zbójecka. Norwida "odkrywano" dwa razy. Najpierw Miriam, potem Gomulicki. Na szczęście w PRL poważnie traktowano rocznice i 150-lecie urodzin uczczono popularyzacją sylwetki Norwida. Tyle że podkreślano, jaki to jest TRUDNY. Ufff... Wystraszyli wszystkich. W pierwszej klasie LO poszłam do biblioteki szkolnej (w miejskiej nie było). Bibliotekarzem był geograf, a pomieszczenie chyba najmniejsze w szkole. - Proszę o poezje Norwida. - To dla ciebie za trudne. Nauczona doświadczeniem z podstawówki, gdzie powieści przygodowe były niewłaściwe dla dziewcząt, stoję i milczę. Dobrych parę minut. - Co ci podać? - Poezje Norwida. Dał. A potem kupiłam sobie ten tomik, w którym są wiersze, poematy, proza, listy. I zakochałam się. Mój pierwszy i chyba jedyny poeta przeklęty. W programie szkolnym dwa wiersze. Mickiewicz omawiany przez dwa miesiące... Te dwa wiersze to W Weronie (mieliśmy w domu napisać analizę) i Fortepian Szopena. Zgłosiłam się do analizy na lekcji. Ależ była c...

Nazywam się Milion

Obraz
No nie wiem.  Romans to, kryminał czy manifest polityczny. Okraszony wywodami na temat piłki nożnej i kolarstwa. A także obozów koncentracyjnych, holokaustu i przemocy w domach dziecka. W miarę lektury moje osłupienie rosło. Już miałam jej zaprzestać, gdy zobaczyłam w necie opinie czytelniczek... od 7 do 10. A potem przeczytałam o "martwych glizdach kapustnika". I umarłam. Karina Krawczyk Nazywam się Milion

Nad rzeką

Obraz
To była lektura na długi czas. Czyta się ją powoli, smakując. Są tu opisy fascynujące, bywają też trudne do przebrnięcia. A jednak opowieść urzeka. Esther Kinsky wędruje brzegami rzeki. To Lea w północnym Londynie, płynąca ku Tamizie. Chaszcze, tereny przemysłowe, wieloetniczne, ubogie miasteczka (Londyn, jak wiadomo, składa się z kilkudziesięciu wsi). Miejsce w sam raz dla niespokojnego, acz refleksyjnego ducha. Uroda języka, ale także subtelność refleksji sprawiają, że trudno się oderwać. Kinsky jest pisarką, ale i tłumaczką z kilku języków (także polskiego). Rzecz świetnie przetłumaczona przez Sławę Lisiecką. Tempo w sam raz. Szkoła uważności. Esther Kinsky Nad rzeką przełożyła Sława Lisiecka

Zjazd absolwentów

Obraz
  Znajome miejsca Lazurowego Wybrzeża i zbrodnicza miłość. Dla zdesperowanych. Guillaume Musso Zjazd absolwentów

Migawki

Obraz
Teksty znane z nieodżałowanych Zeszytów Literackich.  Błahe zdarzenia. Ale refleksje, które wywołują, już niebłahe. Claudio Magris Migawki tlumaczyla Joanna Ugniewska  

Listy z mojego młyna

Obraz
 Listy z mojego młyna, edycja 1948, stan jak widać - może kiedyś naprawię. Lubię do niej wracać. Daudet jeździł do prowansalskiego Fontvieille przez wiele lat. Odpoczywał tam od Paryża, do którego jednak wracał. Bo praca, środowisko, rodzina. W tej książce patrzy na paryskie sprawy krytycznie, choć z humorem. Ale nie zostanie w Prowansji. Czytając o jego życiu po raz kolejny uświadomiłam sobie, jak straszny był wiek XIX ( i nie tylko...) Bezsilność medycyny wobec chorób dziś skutecznie leczonych: gruźlicy, syfilisu. Piękny Alphonse, który inicjację przeżył jako dwunastolatek, a i potem nie żałował sobie uciech, romansując z żonami i przyjaciółkami kolegów, miał pecha: neurosyfilis. Życie z bólem. Pisał o tym, analizując swoje emocje. Podejmował liczne próby leczenia u największych medycznych sław. Bez skutku. Nie on jeden miał ten problem. Takie czasy, takie obyczaje. A w Listach jest jedno opowiadanie, które bardzo lubię: Koza pana Seguin. O kózce, która potykała się z wilkiem. Wa...

Jeden dobry dzień

Obraz
Jeśli jest wśród Waszych bliskich pacjent onkologiczny, polecam tę książkę. Mocna i prawdziwa. Zbyt często ludzie nie wiedzą, co robić i co mówić, a to jest naprawdę proste. Roma Ligocka Jeden dobry dzień, 

Shylock się nazywam

Obraz
Pierwszy w serii był Macbeth Jo Nesbo, mroczny kryminał w niemal dystopijnych realiach portowego miasta gdzieś na północy Europy. Tak mnie wciągnął, że zapragnęłam więcej.  No i cóż. Ja naprawdę lubię Szekspira.  Lubię go czytać, ale jeszcze bardziej oglądać spektakle (nawet średnie) i ekranizacje (takoż). Bo Szekspir mówi o ludzkiej naturze wszystko. I każde odczytanie, nawet naiwne i uproszczone, może być warte uwagi. O ile Nesbo pozostaje wierny Szekspirowi, tworząc dramatyczną opowieść o żądzy władzy i jej mechanizmach, to Jacobson pisze o Żydach, dla Żydów i właściwie nie wychodzi poza ten krąg. Obsesyjnie krąży wokół tematu, dzieli włos na czworo albo dziesięcioro.  Dla mnie Kupiec Wenecki był historią wstrząsającą (także w lubelskim teatrze przed kilku laty). Książka Jacobsona jest nużąca, chaotyczna, utopiona w powodzi autoanalizy i szmoncesów (z brodą). Do tego jest mizoginiczna, a obsesja ojca na punkcie córki zatrąca o dewiację. Howard Jacobson Shylock się ...

Okna z widokiem na Weronę

Obraz
Nie jestem miłośniczką powieści "kobiecej", tak jak nie interesowała mnie literatura dla dziewcząt. Oczywiście robię wyjątki. I tym wyjątkiem są powieści Kowalewskiej. To siódmy odcinek cyklu o Zawrociu. Niby znane elementy: nieoczekiwany spadek, tajemnice, rodzinne dramaty i rywalizacja - tymczasem po raz kolejny okazuje się, że jeszcze nie wiemy wszystkiego. A dzieje się to w bajkowej scenerii domu, siedliska, miasteczka. W rytmie przyrody, pór roku, przyjazdów i odjazdów. Pierwsza książka ukazała się w 1998 i w tamtych czasach pozostajemy. Bo to nie jest saga, lecz wewnętrzna podróż Matyldy. A sama bohaterka przypomina mi autorkę, którą kiedyś gościliśmy na spotkaniu w bibliotece. W bezpretensjonalnym gatunku udało jej się zawrzeć i prawdę psychologiczną, i skomplikowane więzi międzyludzkie, i scenerię, której nie chce się opuszczać. Kowalewska uwodzi, zaprasza do swojego świata. Między życiem a baśnią. Hanna Kowalewska Okna z widokiem na Weronę  

Hamlet

Obraz
Moje książki zbójeckie. Ukończenie podstawówki i przeprowadzka na nowe osiedle zbiegły się w czasie. I tak, wyrwana z dawnego życia, znalazłam się w miejscu, gdzie nikogo nie znałam, do najbliższych znajomych co prawda było nie dalej niż 2 kilometry, ale trwały wakacje, a o wyjeździe nie było mowy. Na szczęście działała biblioteka, a i w domu były książki nieprzeczytane. Dwie z lektur tamtego lata pochłonęły mnie bez reszty. Martin Eden, którego do tej pory noszę w sercu. I Hamlet. Ten w przekładzie Brandstaettera. Moja pierwsza dojrzała lektura, na którą byłam przygotowana (dzięki świetnej polonistce z podstawówki oraz własnej ciekawości i zaangażowaniu). Hamlet to był efekt Ach!!! Wiedziałam, że nie odczytuję wszystkiego i że to będzie możliwe w kolejnych lekturach. Że jest to tekst millefeuille, a może labirynt? I to było najbardziej pasjonujące. Piętnastoletnia, nie rozumiałam jeszcze gry między Hamletem i Ofelią, to też było przede mną. No i uwiódł mnie humor. Zawsze rozpoznawalny...

Powieść naturalna

Obraz
Powieść naturalna nie zachwyciła mnie tak, jak Fizyka smutku.  Może dlatego, że problem, z jakim boryka się bohater/narrator jest mi obcy? A raczej: nie lubię o tym czytać?  Ale jeśli ktoś lubi takie klimaty, jak kryzys małżeński i uporczywa autoanaliza, to rzecz jest nieźle napisana.  Georgi Gospodinow Powieść naturalna tłumaczyła Marta Hożewska-Todorow

Fizyka smutku

Obraz
Czym jest ta książka? Esejem autobiograficznym? Tak, jeśli "ja" to także moi przodkowie, moje miejsce na ziemi, realne i mityczne istoty, które są mi bliskie. Labiryntem? Tak. Zdecydowanie jest labiryntem i to na wielu poziomach. Kapsułą czasu? Bezwzględnie. Kapsułą zawierającą wiele mniejszych kapsuł. Rzecz niezwykła, niełatwa, jeśli jej nie pokochasz od razu. Książka, do której wrócę, podobnie jak do przeczytanych wcześniej wierszy. Do Minotaura. Georgi Gospodinow Fizyka smutku tłumaczyła Magdalena Pytlak  

Płynąc do domu

Obraz
Finał Man Booker Prize to powinna być gwarancja jakości... Jak widać, niekoniecznie. Choć u anglojęzycznych czytelników oceny są nieco wyższe. Na Lubimy czytać nie zostawiono na niej suchej nitki. Gdybyż to była kolejna opowiastka o rodzinnych wakacjach na Lazurowym Wybrzeżu, nikt by się nie czepiał. Ale to rzekomo "epika najwyższej próby" 🤣 No bez jaj. Kogo my tu mamy? Ocalony z Holokaustu, starzejący się poeta. Jego żona, reporterka. Nastoletnia córka. Zaprzyjaźnione małżeństwo w kryzysie ekonomicznym. I zaburzona młoda kobieta, która pojawia się znikąd i rozwala im wszystkim życie. Na ich własne życzenie. Czytam wszystko o Riwierze, bom ciekawa, czy autorzy wyjdą poza sztampę. Za trudne. Tu krajobraz jest sztafażem, niczym więcej. Prawda psychologiczna? No jakaś jest. Nic odkrywczego. Jednego tylko żałuję - że autorka poskąpiła nam wiedzy, jak pięcioletnie żydowskie dziecko, zostawione w lesie, trafiło do Anglii. UWAGA: w 1942 roku!   Deborah Levy Płynąc do domu ...

Czarnobyl. Instrukcje przetrwania

Obraz
Lektura obezwładniająca Długo czytałam. Kilka tygodni z przerwami. I nie dość uważnie, bo to niemożliwe. Byłam na spotkaniu z Kate Brown. Niezwykła osoba. Praca, którą wykonała, imponuje.  Ale największy podziw wzbudziła we mnie jej odwaga - u historyka współczesności wielka cnota. Bo przecież świadkowie żyją, a rany są niezabliźnione. Przerażająca historia. Nie myślę o wybuchu w elektrowni. To była straszna katastrofa, lecz znacznie gorsze przyszło potem. Kłamstwa. Manipulacje. Pozorna troska świata. Pozostawienie tysięcy ludzi samym sobie, w skażonym terenie, skazanych na radioaktywną żywność. Zmowa milczenia świata. Garstka odważnych - ryzykujących życiem, zdrowiem, karierą - przeciw ogólnoświatowej potędze przemysłu jądrowego. Czarnobyl może się zdarzyć w każdej chwili. Jak Fukushima.   Kate Brown Czarnobyl. Instrukcje przetrwania tłumaczył Tomasz Gałązka

Bułgaria. Złoto i rakija

Obraz
 Bardzo przyjemna lektura. Byłam w Bułgarii 5 razy, zawsze z przyjemnością. I z pewnym niedosytem, bo głównie na wybrzeżu. A ta książka miejscami jest jak powrót w czasie, choć autorka jest młodziutka. To nie tylko jej wspomnienia, ale także historie rodzinne. Może by tak wrócić? Magdalena Genow Bułgaria. Złoto i rakija

Margaret Atwood,

Obraz
Z serii Projekt Szekspir. Znów Atwood. Czarci pomiot zaskakuje, bo autorka sięga po Burzę i sprawia, że ta niejednoznaczna treść żyje. I to jak! Warsztaty teatralne w więzieniu. I wyrafinowana zemsta na złych ludziach. Nie powiem nic więcej, by nie zdradzać zakończenia, ale dla miłośników Szekspira to smakowity kąsek. Polecam szczególnie tym, którzy w Burzy trochę się gubią, nie do końca rozumiejąc, o co chodzi. Bardzo to jest pięknie i mądrze pokazane. A powieść aż się prosi o ekranizację. Margaret Atwood Margaret Atwood tłumaczył Łukasz Witczak

Audubon. Na skrzydłach świata

Obraz
Komiksy czytam rzadko, głównie biograficzne. Ten o Audubonie, takim samym pasjonacie-szaleńcu jak Van Gogh. Audubon miał jednak więcej szczęścia.    Fabien Grolleau (scenariusz)  Jérémie Royer (rysunki) Na skrzydłach świata

Pani wyrocznia

Obraz
  Lubię książki Atwood, choć żadna nie była powtórką olśnienia Opowieścią podręcznej. Może Zbójecka narzeczona, choć nie miała już tej siły kreowania świata. Pani wyrocznia jest wyraźnie rozpoznawalna jako jej dzieło i podobnie jak Wynurzenie może zachwycać lub nużyć. Albo jedno i drugie. Bohaterki Atwood często żyją "obok" - siebie i innych. Obok własnych potrzeb, uwiklane w nieprzepracowane traumy dzieciństwa i dorastania. To mnie nuży. Jest powtarzalne nawet na poziomie realiów. Ale pomysł, jaki ma na życie Joan, to kilka równoległych wcieleń, tajemnica i ucieczka. Czy to się uda? Dowiedzcie się sami.  Margaret Atwood Pani wyrocznia tłumaczyła Zofia Uhrynowska-Hanasz 

100 miejsc we Francji, które każda kobieta powinna odwiedzić

Obraz
  Ciekawe doświadczenie, bo w większości tych miejsc byłam i czytając wchodzę w dialog z autorką. Nie dotyczy to kulinariów, które zajmują sporą część książki, bo DeSanctis pisze dla określonej grupy - Amerykanek z klasy średniej. Kocham jeść, ale nie aż tak 😋 Oczywiście porównuję spojrzenie autorki na Francję z moim i myślę, które z miejsc magicznych pominęła. To Musee Cluny - choć Paryżowi poświęciła 1/3 książki. Ale wybrać tylko 100 miejsc to prawdziwe wyzwanie. A opisać je rzeczowo, ciekawie i subiektywnie? Udało się, dlatego polecam książkę z czystym sumieniem jako zachętę i inspirację. Mnie Marcia DeSacntis przypomniała, że już bardzo długo nie odwiedzaliśmy Akwitanii i Poitou. I że trzeba tam wrócić. Marcia DeSanctis100 miejsc we Francji, które każda kobieta powinna odwiedzić tłumaczyła Katarzyna Makaruk

Sztuka wojny

Obraz
Moje książki zbójeckie. Życiowy niezbędnik. Inspiracja i źródło kodów w kampaniach, które prowadzimy. Gdy mamy wątpliwości, zadajemy sobie pytanie: co zrobiłby Generał? Sun Tzu Sztuka wojny tłumaczył Dariusz Bakalarz

Venice my Love

Obraz
 Kupiona po okazyjnej cenie, bo oczywiście veneziana "muszę mieć". Ta książka jest tym, co zapowiada tytuł: wyznaniem miłości. Najbliższa szkicom, intymnym zapiskom, w których jest trochę poezji, próby prozatorskie, wspomnienia. I życie jak z powieści: młoda kobieta, zajmująca się zawodowo twórczością Brodskiego, jedzie na stypendium do Wenecji. Poznaje jego przyjaciela. A potem żyją długo i szczęśliwie, w Wenecji oczywiście. Obrazy Roberta Morgana - obok obrazów i zdjęć innych, w tym autorki - są tej książki istotną częścią. A wszystko utwierdza mnie w przekonaniu, że muszę tam wrócić.  Ewa Górniak-Morgan Venice my Love

Londyn. Biografia

Obraz
Londyn.  Wenecja Ackroyda mnie oczarowała. Jeszcze wielekroć będę do niej wracać. Teraz Londyn. Lubię to miasto. Jest Wenecji całkowitym przeciwieństwem. Nieustannie zaskakuje i zadziwia tym, jak bardzo jest barwny i różnorodny Pióro Ackroyda jest niezrównane. Nawet o rzeczach z pozoru nieciekawych pisze tak, że nie umiem się oderwać. Za dużo tego. I jest to czasem za trudne. Jeśli miałabym porównać obie biografie miast do biografii ludzi, to Wenecja byłaby damą z przeszłością, która kochała i przez wielu była kochana, ale doświadczała też bólu i strat. A teraz, na ruinach dawnego życia, w zrujnowanym, lecz ciągle pięknym palazzo, żyje wspomnieniami. Londyn jest mężczyzną po przejściach, który z niejednego pieca chleb jadł, budził się i w rynsztoku, i w jedwabiach, poznał lochy i spelunki, tracił majątek i go na powrót zdobywał. I teraz jeszcze nie opuszcza go duch przygody. Nie czytam całości, lecz poszczególne szkice. Niektóre naprawdę mocne.  Peter Ackroyd  Londyn...

Dziewczyna z muszlą

Obraz
Po Dziewczynie z perłą i Damie z jednorożcem pisarka znów tropi nietuzinkowe kobiety. Klimaty z Jane Austen, ale bohaterki, choć chętnie wyszłyby za mąż, nie zajmują się polowaniem na narzeczonego, lecz na skamieliny. Postacie historyczne, zdarzenia prawdziwe, choć poddane zasadom powieściowej narracji. Pierwszoosobowej, w dwugłosie kobiet z różnych klas społecznych, oddanych jednej pasji.  Tracy Chevalier Dziewczyna z muszlą tłumaczyła Maria Olejniczak-Skarsgård

Buntowniczki. Niezwykłe życie Mary Wollstonecraft i jej córki Mary Shelley

Obraz
 Bardzo lubię książki, które zmuszają do czytania następnych. Są jak rzucony w wodę kamień, wywołujący coraz szersze kręgi. Buntowniczki to opowieść o Mary Wollstonecraft Godwin i jej córce, Mary Godwin Shelley. Cóż to za życiorysy! Można mieć wiedzę o sytuacji kobiet w XVIII i XIX w, ale nie wiedzieć, jakiej determinacji wymagało od nich osiągnięcie niezależności. Dodam, że ta niezależność nie była pełna: obok uwikłania w związki z mężczyznami były też koszmary i radości macierzyństwa, a także - trudna do pojęcia dzisiaj - roszczeniowa postawa rodziny - sióstr i ojca. Trochę mi przeszkadza w książce równoległa narracja. Wolałabym czytać po kolei, burzliwe dzieje obu kobiet nie wymagają dodatkowych atrakcji. Szkoda, że w przekładzie polskim funkcjonują pojedyncze ich książki. Naturalną koleją rzeczy jest więc sięgnięcie i po lektury, i filmy. Gotyk Kena Russella już kiedyś widziałam, świetny popis szaleństwa wizualnego, fantazja na temat słynnej nocy w Villa Diodati nad Jeziorem Ge...

Kochanek

Obraz
Dlaczego Duras? Bo dzięki niej zrozumiałam, że emocje nie są ciężarem, lecz darem. Że strata nie jest krzywdą, lecz inspiracją. I że nasza własna droga jest jedyną.  Marguerite Duras Kochanek przełożyła Loda Kałuska

Chechło

Obraz
Normalnie bym tego nie czytała, ale Chechło zobowiązuje, bo to strony rodzinne 🤪 A w letniej temperaturze lepiej nie przegrzewać mózgu 😀 Fajne dialogi, takie trochę nie z mojej bajki. Ale lubię książki o niegrzecznych dziewczynach, więc... Paulina Świst Chechło   

Spotkanie w Positano

Obraz
Positano na wybrzeżu amalfitańskim przed nastaniem masowej turystyki. Miasteczko uwieszone u gór, spoglądające na morze. Dwie kobiety, zafascynowane sobą. Gdyby książkę streścić, byłaby to zwykła powieść kobieca, taka serio i bez kiczowatego happy endu. Ale literacko jest to perła. I dla tego zanurzenia w pięknie języka, krajobrazu, postaci warto po nią sięgnąć. Goliarda Sapienza Spotkanie w Positano tłumaczył Tomasz Kwiecień 

Gdy kobiety milczały. Sceny z życia George Sand

Obraz
 Właściwie nieznana u nas jako pisarka, choć jej teksty kiedyś wydano. Postać nietuzinkowa - i dzisiaj jej poczucie wewnętrznej wolności byłoby dla wielu wyzwaniem. Pełna sprzeczności, starała się pogodzić bycie dobrą matką (a nawet żoną, choć było to małżeństwo bez miłości) z potrzebą tworzenia, działania, bycia kochaną tak, jak chciała. George Sand - Aurora nauczyła się korzystać z męskiego przebrania, używając go raz jak czapki niewidki, to znów narzędzia uwodzenia. Bardzo to ciekawa opowieść. Choć nie przepadam za niechronologiczną narracją, tu ma ona służyć pewnemu zamysłowi: po trosze jest to nawracający tok wspomnień, ale też nakładające się kręgi doświadczenia. Warto zobaczyć George z wielu stron. Magdalena Niedźwiedzka Gdy kobiety milczały.  Sceny z życia George Sand

Sakrament obłudy. Wspomnienia z seminarium

Obraz
 "Ko­ściół do­pro­wa­dził mnie do mo­men­tu, kiedy nie­mal ode­bra­łem sobie życie. Ura­to­wa­ło mnie sa­mot­ne spo­tka­nie z wil­kiem w lesie. Wzrok tego za­chwy­ca­ją­ce­go zwie­rzę­cia roz­bu­dził we mnie dawną mi­łość do bio­lo­gii, do nauki, do przy­ro­dy. Dał mi nowy po­mysł na życie, który dziś z ra­do­ścią re­ali­zu­ję. Zna­la­złem w życiu cel, zna­la­złem mi­łość, zna­la­złem spo­kój i szczę­ście. A wszyst­ko to wbrew Ko­ścio­ło­wi, wbrew wła­dzom se­mi­na­rium, które naj­chęt­niej wi­dzia­ły­by mnie na dnie albo i mar­twe­go." Robert Samborski Sakrament obłudy. Wspomnienia z seminarium

Gorsze dzieci Republiki. O Algierczykach we Francji

Obraz
Moja koleżanka w rozmowie o cudzoziemcach we Francji obrusza się na moje stwierdzenie, że wiedzę czerpię z książek. Nie z doniesień medialnych. Ano tak. Owszem, doniesienia medialne mnie czasem interesują. Jeszcze bardziej własne i I. doświadczenie. A ono nijak się nie pokrywa z urban legends o islamskiej Francji. Ale do rzeczy. Nic nie ujmując dziennikarzom i ich pasji do pracy: zaledwie garstka ma szansę być specjalistami w określonej dziedzinie. Tryb i tempo pracy, wymagania wydawcy, wreszcie osławiona klikalność nie pozwalają na rzetelne i samodzielne opracowanie. Korzysta się z gotowych materiałów. I niestety używa efektownych sloganów i uproszczeń, fałszujących rzeczywistość, opisujących ją w sposób jednostronny i zwykle krzywdzący. A wracając do Francji: gorąco polecam tę lekturę. Książka o dawnej imigracji, o Algierczykach. Rzetelna praca autorki, dziesiątki lektur i spotkań. Mocny i ciekawy obraz. Polecam szczególnie osobom, które się boją, że będzie u nas tak, jak we Francji....

Adres nieznany

Obraz
Miła niespodzianka przed ponowną lekturą cyklu. Do sensacji i kryminału podchodzę wybiórczo, ważniejszy jest dla mnie bohater niż intryga. Jack Reacher ma wszystkie cechy bohatera mitycznego. On nie pakuje się w kłopoty, lecz szuka wyzwań. Naprawia świat. Jak się okazuje, Child i w małych formach jest mistrzem. Warsztatu i klimatu. Siedemnastoletni Jack w Nowym Jorku podczas awarii prądu - rzecz niezapomniana. Lektura terapeutyczna  Lee Child Adres nieznany tłumaczył Janusz Ochab

Queen Meryl. Ważne role, wielkie czyny i legendarne życie Meryl Streep

Obraz
O czym pisać, jeśli bohaterka nie ma na koncie romansów, rozwodów, skandali? Ten sam mąż przez całe życie i czworo dzieci, o których też milczą plotkarskie portale. Za to tłum nominacji i nagród, dobre role nawet w słabych filmach i wreszcie kilkadziesiąt lat kariery w medium, które wypluwa większość aktorek, gdy stracą świeżość. Ano właśnie, można napisać o tym fenomenie. I tu jest to dobrze zrobione. Być może oglądając pojedyncze filmy nie dostrzegamy, jak bardzo indywidualnie Meryl traktuje każdą rolę. Jak zmienia akcent, niuanse zachowania, jak staje się tą osobą. Lektura dla kinomanów, ale i dla adeptów aktorstwa: jak to robić lepiej. Miłośnicy plotek znajdą tu anegdoty, ale niewiele więcej. Erin Carlson Queen Meryl. Ważne role, wielkie czyny i legendarne życie Meryl Streep tłumaczyła Dorota Konowrocka-Sawa  

Okruchy gorzkiej czekolady

Obraz
Mocna, emocjonalna, bolesna. Ból i życie po stracie. Bywa zbyt emocjonalna, ale gdybym miała o parę dziesiątków lat mniej, właśnie tego bym oczekiwała. Powieść jest adresowana do młodych, ale dzięki wrażliwości pisarki uniwersalna. Raz na jakiś czas sięgam po powieść obyczajową, choć większość śmiertelnie mnie nudzi. Ta, polecona przez wiele osób w grupie czytelniczej, nie zawiodła. Dziewczęciem będąc nie czytałam dziewczyńskich książek. Jeden z nielicznych wyjątków - powieść, która była mi bardzo bliska - to Słoneczniki Snopkiewicz. Tu odnajduję sporo podobieństw, tyle że Anię los mocno doświadcza, a zatem skala refleksji jest szersza. Jest też ogrom rozważań o sztuce, zwlaszcza malarstwie, wrażliwość na przyrodę i piękny styl.  Trzeci tom cyklu jest w 2 woluminach i w istotny sposób różni się od dwóch pierwszych. Tam był głos dziewczyny, stającej się kobietą, dziecka wkraczającego bez uprzedzenia w dorosłość. Bildungsroman. Autorka obdarzyła ją swoją wiedzą, kulturą, wrażliwością...

Długa noc w Paryżu

Obraz
  Szukając nienudnej, lecz lekkiej lektury, natrafiłam na to. Rzecz w stylu Silvy, którego lubię, ale tu obok dzielnego oficera izraelskiego jest i młoda ambitna kobieta w mundurze. Dużo Paryża pokazanego ze znajomością tematu, źli Chińczycy i męczący Francuzi, sporo trupów. Autor wydał dotąd dwie książki, na razie tylko tę przetłumaczono. Dov Alfon Długa noc w Paryżu  tłumaczyła Aga Zano

Potargana w miłości. O Agnieszce Osieckiej

Obraz
Po biografii Nikomu nie żal pięknych kobiet (gdzie pominięto kilka istotnych wątków) - Potargana w miłości, też nieco wybiórcza. Pomiędzy nimi obejrzane na vod kilka odcinków serialu. W wersji filmowej najciekawszy wątek Hłaski, wręcz podręcznikowa ilustracja związku z alkoholikiem. Tu - niepogłębiony, zapewne na życzenie zainteresowanego, opis kilkunastoletniego (!!!) romansu z MZ, dla mnie kompletnie niepojętego. Czytam nie dlatego, że jestem fanką AO (lubię, cenię i tyle), ale z ciekawości, na ile sposobów można opowiedzieć o ciekawym życiu.  Ula Ryciak Potargana w miłości. O Agnieszce Osieckiej   

Nadzy mężczyźni

Obraz
Autorka mnie zaciekawiła po poprzedniej lekturze. A kolejna wciągnęła jeszcze bardziej. Mamy tu wielogłos, cztery osoby, których losy powoli się splatają. Zaskakująco. Postacie niby stereotypowe, choć w miarę lektury widać, że stereotyp jest hm... zdekonstruowany? Językowy majstersztyk, każda z postaci posługuje się własnym, wyrazistym stylem. Brawa dla tłumacza. Mocne zakończenie. ,Alicia Gimenez-Bartlett Nadzy mężczyźni tłumaczył genialnie Adam Elbanowski  

Chiński maharadża

Obraz
  I książki mają swoją historię. Chińskiego maharadżę chciałam przeczytać od paru lat, od czasu lektury biografii Wojtka Kurtyki pióra Bernadette McDonald. Sztuka wolności, taki miała tytuł, i było w niej sporo o tym tekście. Już wówczas kultowym i właściwie niedostępnym. Rzecz wydana w małym wydawnictwie, obecna w kilku zaledwie bibliotekach naukowych. Nigdzie w Lublinie. Na alle po... kilkaset złotych. Wiedziałam, że jest inna, że nie są to wspomnienia, lecz osobisty szkic. I że opowiada nie o zdobywaniu gór wysokich, lecz o niewysokiej skale w pobliżu Krakowa. Jak trafiła w moje ręce? Cudem. W jednej z grup czytelniczych, gdzie pisaliśmy o książkach, które są w jakiś sposób niedostępne, nieznajoma osoba zaproponowała, że... pożyczy mi ją. I oto jest. Przeczytana. Zabawna, autoironiczna, urocza. Mistyk? Po trosze. I po trosze błazen. I Zwierz, jak o nim mówią. Bardzo miłe spotkanie Wojtek Kurtyka  Chiński maharadża 

Mgły Tangeru

Obraz
 Wkurzyła mnie bardzo nierówna Ugresic (Lis) gdzie śmiertelna nuda sąsiadowała z ciekawymi historiami, ale opowiedzianymi zupełnie bez emocji. Sięgnęłam więc po przypadkową powieść, choć właściwie nie była ona przypadkowa, bo ciągle mi się wyświetlała reklama kursu kreatywnego pisania prowadzonego przez autorkę.  Tanger opisany pięknie, tak klimatyczny, że pojechałabym. Ale postacie płaskie. Bez życia. Nawet główna bohaterka. Szkoda. Bo pomysł na fabułę niezły. Cristina Lopez Barrio Mgły Tangeru tłumaczyła Katarzyna Kozioł-Galvis

Siła rzeczy

Obraz
  Zawsze chciałam być sama na pustej plaży nad morzem - pisze Ligocka. To także moje marzenie. Jej się spełniło, pierwsze tygodnie lockdownu spędziła w Nicei, w mieszkaniu na Promenadzie Anglików. W pustej Nicei, na pustych ulicach i plaży. I zamiast spełnienia czuła lęk. Jak byłoby ze mną? Roma Ligocka Siła rzeczy

Milczenie krużganków

Obraz
W ramach resetu sięgnęłam po jeden z tomów cyklu o Petrze Delicado. Jak na kryminał rzecz nieco nużąca. Pomysł ciekawy, bohaterka nieco ekscentryczna, ale 😉 za dużo słów. W Hiszpanii pisarka dość popularna, a że z bodaj pierwszego tomu zrobiono serial, rzuciłam okiem. Oglądanie filmów w nieznanych językach może być okrutne... Dla twórców. Ana Belen gra jedną miną. Skrzywieniem ust.  Z powieści najlepsza jednak jest złota myśl: Nikt nikomu nie ufa o pustym żołądku.  Alicia Gimenez-Bartlett Milczenie krużganków tłumaczyła Maria Raczkiewicz-Śledioewska

Kobiety, które czują za bardzo

Obraz
Dlaczego wychodzę z głośnych, tłocznych imprez? Dlaczego zawsze szukałam pretekstu, by nie być na weselach czy imieninach? Dlaczego zapraszam do domu najwyżej dwie osoby naraz, i to z bardzo szczupłego grona? Dlaczego nie przyjmuję zaproszeń na prywatne spotkania, gdy będą tam obcy mi ludzie? Dlaczego nie cierpię wyjazdów zorganizowanych? Dlaczego lubię podróżować sama? Dlaczego idąc do kina nie potrzebuję towarzystwa? Ponieważ od dawna już wiem, że mi to nie służy. Że mnie to nudzi, męczy, wkurza. Jeśli sami tak macie - albo ma tak wasze dziecko lub inną bliska osoba - polecam lekturę.  Jest nas 20% i nie musimy się usprawiedliwiać ani dostosowywać. Katarzyna Kucewicz Kobiety, które czują za bardzo

Bastion

Obraz
Lektura czasu pandemii.  Prawie tak się zaczęło... Książka z 1978, prawdopodobnie zmieniona później, bo (w przekładzie) pojawiają się realia późniejsze. Ale właściwie mogłoby to być dzisiaj. Czyta się. Powoli niestety, bo okrutnie długa. W druku ponad 1000 stron.  To, co nieustannie uderza, to fakt że King pod koniec lat 70 przewidział tak wiele z najbliższej przyszłości. Znakomity jest początek: pandemia. Mocna, poruszająca akcja, ogólny obraz złożony z indywidualnych historii. Otarliśmy się o to, choć nie w wersji ekstremalnej, jak w książce. Ciąg dalszy, postapokalipsa, niestety nieco zawodzi. Rzecz jasna, dramatyzm spada - choć są rewelacyjnie rozegrane historie, jak ucieczka z Nowego Jorku - a wielość pojawiających się postaci sprawia, że zaczynam się trochę gubić. To jeszcze nie koniec, ostateczna rozgrywka przede mną. Czytając nie sposób nie zadawać sobie pytania, jak by to sfilmowano. Niestety, dwie ekranizacje, o których wiem, nie udźwignęły tematu. Miniseriale z 1994...

Chiny bez wzajemności

Obraz
Co zrobić ze złamanym sercem? Nikt jeszcze nie wymyślił sposobu, jak je skleić. Grzegorz wyrusza do Chin. Z ograniczonym budżetem, świadomością, że z internetu nie skorzysta, a po angielsku nie zawsze się porozumie. Z przewodnikiem Rough Guide. Pierwsze dni to dojmujące uczucie zagubienia i samotności. Chińczycy go ignorują, omijają wzrokiem. Nie chcą pomóc, gdy pyta o drogę. Nawet dla doświadczonego podróżnika to trudne. Stopniowo jednak podróż z błądzenia po miastach w poszukiwaniu dworców zamienia się w wędrówkę. Już nie muszę, lecz chcę. Zobaczyć miejsca, o których marzyłem. Wejść na górę. Być z ludźmi. Potęga uśmiechu i ukłonu. Nie znałam autora, choć ma w dorobku kilka powieści i reportaży. Nie marzę o Chinach. Ale książka naprawdę jest o czymś innym: o naszym byciu w świecie. O samotności, bólu i odzyskiwaniu własnego życia. Grzegorz Kapla Chiny bez wzajemności

Co mówią kamienie Wenecji

Obraz
  Jedna z najważniejszych książek w moim zbiorze wenecjanów.  Kilka słów o szkicu poświęconym San Marco. Dzieje bazyliki to historia nie tylko jej powstania, ale i kolejnych zmian – na zewnątrz i wewnątrz. To już truizm, że miasto może być palimpsestem, a w przypadku Wenecji to oczywista oczywistość. Uważnemu i przygotowanemu oku bazylika odsłania kolejne warstwy, a jest ich wiele, bo dopiero z końcem XIX wieku zaprzestano wprowadzania zmian, kierując starania na utrzymanie obecnego stanu. San Marco zbudowano według wzoru kościoła Świętych Apostołów w Konstantynopolu, już nieistniejącego. Skarby, poczynając od relikwii świętego Marka, kończąc na czterech rumakach, są owocem grabieży, z której Wenecjanie byli dumni. Mozaiki nieustannie zmieniano, nie odtwarzano zniszczonych, lecz tworzono na nowo – w efekcie praktycznie nie ma już pierwotnych. W szkicu Bieńkowskiej najbardziej zachwyca równowaga między rzeczową analizą faktów a emocjami i wyrafinowaną refleksją, umieszcza...

Faworyty

Obraz
  Czekałam, bo byłam ciekawa, co Gretkowska zrobi z tematem. I czy to rzeczywiście jest polska odpowiedź na Niebezpieczne związki. Nie oszukujmy się, nie ten poziom. Bliżej rynsztoka. Inspiracja jest czytelna, ale zabrakło wyrafinowania. W tej powieści nie ma nic przyjemnego. Żadnej postaci, która budziłaby sympatię (wiem, że nie wszyscy się zgodzą). Od naiwnych i biernych do odrażających degeneratów. Wydaje mi się, że autorka trochę się mija z faktami, ale to detal. Bo całą powieść przenika smród. Cytuję: "spermy i gówna" Manuela Gretkowska Faworyty