Posty

Wyświetlanie postów z czerwca 2, 2023

Zabijcie wszystkich, Bóg swoich rozpozna. Żądza

Obraz
Rzadko czytam powieści historyczne. Jeszcze rzadziej te, których kontynuacja dopiero powstaje. Tu nie mogłam się powstrzymać, bo temat, czasy i miejsca mi bliskie. Kończy się wiek XII. Eleonora Akwitańska wydaje za mąż swoją wnuczkę, Blankę Kastylijską. Dwie wyjątkowe kobiety, jedna u schyłku życia, druga u jego początku. I niezwykli mężczyźni. Rajmund VI, hrabia Tuluzy. Teraz piękny, dumny i niepokorny. Jeszcze przed nim spektakularna pokuta przed kościołem w Saint Gilles du Gard i utrata hrabstwa. Bo wszystko dzieje się w czasach katarów, którzy wkrótce zostaną okrutnie zmiażdżeni. Czyta się dobrze, choć czasem gadulstwo wydaje się zbędne. To powieść napisana przez kobietę, więc akcenty są położone na psychologię postaci i smaczki obyczajowe. Nic nie szkodzi. Mają być cztery tomy, zobaczymy więc, jak autorka udźwignie narastający dramat.  Violetta Domagała Zabijcie wszystkich Bóg swoich rozpozna T.1 Żądza  

Frankenstein

Obraz
Ostatnia już chyba z kręgu Wollstonecraft i Shelley. Ta najbardziej znana. Mimo nużącej czasem, szczegółowej narracji, czytałam z zaangażowaniem. A czytać można na wielu poziomach. Jako ostrzeżenie przed zabawą w Boga (obecnie jeszcze bardziej aktualne). Jako powieść fantastyczno-przygodową (i źródło nieustannego zainteresowana filmowców). Jako klasykę gatunku (o tym między innymi jest wart lektury tekst Briana W. Aldissa z 1974 roku, tu jako posłowie). I wreszcie - bardzo w duchu romantycznym - jako opowieść o tym, do czego prowadzi samotność, brak miłości, odrzucenie. Zrodziła się pewnej szalonej nocy nad Jeziorem Genewskim, gdy Mary, Shelley, Byron, Claire i Polidori eksperymentowali z wyobraźnią, a najpewniej i z substancjami tę wyobraźnię stymulującymi. Mary Shelley Wollstonecraft  Frankenstein tłumaczył Paweł Łopatka  

Przyjaciel człowieka

Obraz
 Andrzej Pilipiuk nie po raz pierwszy mnie zaskoczył. Pierwszy raz, gdy po Wędrowyczu pojawiły się damy z Krakowa. Tym razem tom opowiadań z epidemiami w tle. A do tego Wenecja. Kolejna, dotąd mi nieznana wyspa śmierci, Poveglia. O San Michele wiedzą wszyscy, o Sant' Ariano pisała Dobdin w Martwej lagunie. A Poveglia to i dziś miejsce trudno dostępne, choć leży blisko Lido, nieopodal Malamocco. Miejsce pochówku ofiar zarazy i dawny szpital psychiatryczny. Drugie - tytułowe -opowiadanie jest nawet lepsze. Ale nie zdradzę fabuły     Andrzej Pilipiuk Przyjaciel człowieka