Shylock się nazywam
Pierwszy w serii był Macbeth Jo Nesbo, mroczny kryminał w niemal dystopijnych realiach portowego miasta gdzieś na północy Europy. Tak mnie wciągnął, że zapragnęłam więcej.
No i cóż. Ja naprawdę lubię Szekspira.
Lubię go czytać, ale jeszcze bardziej oglądać spektakle (nawet średnie) i ekranizacje (takoż). Bo Szekspir mówi o ludzkiej naturze wszystko. I każde odczytanie, nawet naiwne i uproszczone, może być warte uwagi.
O ile Nesbo pozostaje wierny Szekspirowi, tworząc dramatyczną opowieść o żądzy władzy i jej mechanizmach, to Jacobson pisze o Żydach, dla Żydów i właściwie nie wychodzi poza ten krąg. Obsesyjnie krąży wokół tematu, dzieli włos na czworo albo dziesięcioro.
Dla mnie Kupiec Wenecki był historią wstrząsającą (także w lubelskim teatrze przed kilku laty).
Książka Jacobsona jest nużąca, chaotyczna, utopiona w powodzi autoanalizy i szmoncesów (z brodą). Do tego jest mizoginiczna, a obsesja ojca na punkcie córki zatrąca o dewiację.
Howard Jacobson Shylock się nazywam przełożył Łukasz Witczak

Komentarze
Prześlij komentarz