Wenecja. Miasto, któremu się powodzi
Nie można Wenecji wyrazić słowami... Parafrazuję Iwaszkiewicza, u niego było: Italii. Gretkowska to niby wie, ale startuje w konkurencji, w której ma nikłe szanse. Zapowiedzi kazały mi oczekiwać dramatycznej opowieści z acqua alta 2019, ilustrowanej równie dramatycznymi fotografiami. Jest tego kilka stron. Reszta to przekąski. Rozmaitości, sklejone nieistniejącą myślą przewodnią. Wszystkie słabości jej pisarstwa widoczne jak na dłoni. Powierzchowność, ślizganie się miedzy plotką a wikipedią, szczypta erudycji... Jak to u Gretkowskiej, zdarzają się ciekawe spostrzeżenia, oryginalne metafory. Ale: nie zaciekawia, nie porywa, nie wzrusza. Coś o dożach, kurtyzanach, artystach. Tu znów o kościołach czy pałacach. Krótkie i jeszcze krótsze teksty, które sprawdziłyby się jako felietony w pisemku turystycznym dla aspirujących 😉 Ładnie toto wydane. I bezużyteczne. Nawet dla zbieraczki venezianów. Na dodatek - i to już grzech ciężki - niechlujne i nieuważnie zredagowane. Autorka ufa pamięci, wię...