Posty

Wyświetlanie postów z maja 22, 2023

Wenecja. Miasto, któremu się powodzi

Obraz
Nie można Wenecji wyrazić słowami... Parafrazuję Iwaszkiewicza, u niego było: Italii. Gretkowska to niby wie, ale startuje w konkurencji, w której ma nikłe szanse. Zapowiedzi kazały mi oczekiwać dramatycznej opowieści z acqua alta 2019, ilustrowanej równie dramatycznymi fotografiami. Jest tego kilka stron. Reszta to przekąski. Rozmaitości, sklejone nieistniejącą myślą przewodnią. Wszystkie słabości jej pisarstwa widoczne jak na dłoni. Powierzchowność, ślizganie się miedzy plotką a wikipedią, szczypta erudycji... Jak to u Gretkowskiej, zdarzają się ciekawe spostrzeżenia, oryginalne metafory. Ale: nie zaciekawia, nie porywa, nie wzrusza. Coś o dożach, kurtyzanach, artystach. Tu znów o kościołach czy pałacach. Krótkie i jeszcze krótsze teksty, które sprawdziłyby się jako felietony w pisemku turystycznym dla aspirujących 😉 Ładnie toto wydane. I bezużyteczne. Nawet dla zbieraczki venezianów. Na dodatek - i to już grzech ciężki - niechlujne i nieuważnie zredagowane. Autorka ufa pamięci, wię...

Szczypta Wenecji, czyli ulubione dania Komisarza Brunettiego

Obraz
Ach, któż to dla mnie ugotuje? Nie ma rady, trzeba kupować bilet 😉 Książeczkę polecam fanom Brunettiego, ale nie tylko. Przepisy nie są nadmiernie skomplikowane (dla amatorów gotowania 😄) a jako przerywniki występują fragmenty powieści (z rodziną Brunettich przy stole) i nie tylko. Otóż najdłuższy i najciekawszy rozdział to Von Clausewitz na targu Rialto. W kogóż wciela się słynny strateg? Oczywiście w wenecjankę w słusznym wieku! Tak, starsze panie, kierując się "pragnieniem zdobycia honoru i sławy", ale i tym, że "prowiantowanie oddziałów jest najważniejsze" nadają targowi ton. A ja go zawsze omijałam... Wracam!   Roberta Pianaro, Donna Leon Szczypta Wenecji, czyli ulubione dania Komisarza Brunettiego tłumaczył Jarosław Rybski

Miłość głupca

Obraz
Rzecz początkowo ciekawa, w połowie staje się nużąca i przewidywalna. Pewnym zaskoczeniem było dla mnie to, jak bardzo Japończycy w latach 20 XX wieku byli pełni kompleksów wobec Zachodu.  A bohater dodatkowo wstydzi się, że jest wieśniakiem w Tokio. Oraz że jest niski, chudy i brzydki. Z lęku przed kobietami postanawia zostać... Pigmalionem. Jak to się kończy...? Wiadomo. Jun'ichirō  Tanizaki    Miłość głupca tłumaczył Nikodem Karolak

Empuzjon

Obraz
Zgodnie z dewizą Miłosza powieść powinna zaciekawiać, porywać i wzruszać. Całkowicie się z tym zgadzam. Po to właśnie od czasu do czasu sięgam po powieść. I chyba dlatego niezbyt często są to teksty Tokarczuk: o ile bez wątpienia są ciekawe, nie zawsze porywają i rzadko wzruszają. Byłam jednak ciekawa, co zrobi z Czarodziejską Górą, jedną z powieści, które były dla mnie ważne od czasów licealnych. Choć przecież nie jest to lektura do końca zrozumiała dla nastolatki. Jest jednak tym, czym powinna być wielka powieść: wielopiętrowym dziełem, ucztą dla emocji, zadaniem dla zmysłów, wyzwaniem dla umysłu. Wtedy czytałam ją jako Bildungsroman. Przed tekstami Musila, Prousta, Rilkego, Zegadłowicza. I innych. Tu też mamy młodego człowieka wchodzącego w życie. Mamy też świat bez kobiet. Choć nieustannie są w nim obecne, na wielu poziomach, nie mają głosu. A ich obecność często przybiera formę nieobecności. Olga Tokarczuk Empuzjon  

Unorthodox. Jak porzuciłam świat ortodoksyjnych Żydów

Obraz
  Książka Debory Feldman stała się inspiracją dla serialu Netflixa, ale to nie jest ta sama historia. Polecam książkę, warto zobaczyć chasydzkie wychowanie oczami dziecka, a raczej dziewczynki. Czy ktokolwiek w tej społeczności jest szczęśliwy? To patriarchat, ale stopień zniewolenia mężczyzn jest niewiele mniejszy niż kobiet. Poczucie grzechu, winy, lęk przed odrzuceniem, lęk przed wolnością. Tego patriarchatu strzegą... kobiety. I to one są prawdziwymi dręczycielkami dziewcząt. Tak jest w każdej społeczności ortodoksów. Kto ma odwagę odejść? Kto da się złamać? A na marginesie: mąż autorki poszedł w jej ślady po kilku latach. Polecam. Deborah Feldman Unorthodox tłumaczyła Kamila Slawinski

Gerard Wilk. Tancerz

Obraz
 Dobrze, że ta książka powstała, bo odchodzą pokolenia, które go pamiętają. Piękny, utalentowany, uroczy. Kochały się w nim kobiety i mężczyźni. Nie wiem, czy to prawda, ale z książki wynika, że nie był uwikłany w żadne skandale. Może czasy były inne, bardziej dyskretne. Myślę jednak, że po prostu taki był: serdeczny przyjaciel, bon vivant, charyzmatyczny artysta. Zofia Rudnicka Gerard Wilk. Tancerz  

Słone ścieżki

Obraz
Kto nie zna osoby oszukanej lub wykorzystanej przez znajomych? Kogoś, kto spłacał cudze długi? Ja znałam kilkoro. Ale nikogo, kogo by doprowadzono do bankructwa. To jest prawdziwa historia, choć wydaje się zmyślona. Dwoje 50-latków traci dom, a raczej farmę. A do tego okazuje się, że on cierpi na nieuleczalną chorobę, która uniemożliwia normalne życie. Co byś zrobił, człowieku? Oni też nie wiedzą. Jeśli ktoś czytał Dziką drogę Cheryl Strayed, to tu odnajdzie podobne klimaty, ale bardziej ekstremalne. Cheryl była młoda. Raynor i Moth są starzy. Tak widzą ich ludzie. Wyglądają jak menele. Tak traktują ich ludzie. Są bezdomni. Ich bezdomność jest początkowo źródłem wstydu. Społeczeństwo klasowe nie wybacza bezdomności. Ale najważniejsza jest droga. Tu w niesamowitym nadmorskim pejzażu Devonu i Kornwalii. Klify, wrzosowiska, plaże, zatoczki, wsie. W tej drodze zaczyna się dziać coś, co zakrawa na cud, ale nie zdradzę. Raynor Winn Słone ścieżki tłumaczyła Kamila Slawinski

Golem

Obraz
  Dobrze napisane, mocne. Ale nie mój klimat. Mocno klaustrofobiczny obraz sztetłu. Wolę epicki oddech Singera czy liryzm Zagłady Szewca. Ale fanom judaików polecam serdecznie. Maciej Płaza Golem 

Kobieta zaklęta w kamień

Obraz
 Z bookcrossingu - jest takie miejsce, gdzie zawsze jest coś ciekawego. Martę Fox czytałam w czasach bibliotecznych jako autorkę interesujących powieści dla/o nastolatkach. Nadrabiałam ze względów zawodowych, bo jako dziewczyna nie czytałam dziewczyńskich książek. Potem były już teksty o kobietach, które lubiłam, bo nie była to nudna obyczajówka, na którą mam alergię. Oczywiście zachowajmy proporcje - to nadal jest powieść "kobieca", tyle że nieco wykraczającą ambicjami poza schemat. Tu dzieje się w szkicach - z bloga bohaterki - o znanych kobietach. Każdy z nich to jakiś aspekt naszego życia i w każdym można się przejrzeć. Fox jak zawsze obdziela postacie własnym życiem, portretuje przyjaciół, porusza się w kręgu tych samych problemów. Choć jeden wydaje się nowy i niestety nie do końca wykorzystany - ciężka, nieuleczalna choroba. Temat zaledwie zasygnalizowany: jej przeżywanie i milczenie przed bliskimi. A to jest właśnie interesujące, a nawet bulwersujące. Z moich ostatnich...

Zakłamane życie dorosłych

Obraz
  To jest dobra proza, powieść o dorastaniu. Neapol klasy średniej i klasy robotniczej, jakby dwa różne miasta. Skomplikowane życie dorosłych, trudne wybory młodych. Bohaterka inteligentna i zbuntowana. Czytałam długo, nawet po kilka stron. Elena Ferrante Zakłamane życie dorosłych tłumaczyła Lucyna Rodziewicz -Doktór

One Dog at a Time

Obraz
W sierpniu 2021 podczas panicznej ucieczki z Kabulu, gdy zachodnie rządy nie umiały czy też nie chciały ratować swoich współpracowników, dwie działające tam organizacje ratujące zwierzęta próbowały ewakuować załogę i podopiecznych. W obu przypadkach był to dramat. Nikt nie chciał pomóc. To znaczy nikt z władz. Choć zebrano pieniądze na czartery, Kabul Small Animal Rescue nie był w stanie opuścić lotniska, bo nie pozwoliły na to amerykańskie władze. Charlotte Maxwell-Jones proponowano miejsce w samolocie, ale nie mogła zabrać nawet jednego psa, chorego szczeniaka. Została. Dopiero teraz zwierzęta są transportowane do Kanady dzięki pomocy talibów, z którymi zdaje się łatwiej rozmawiać niż z amerykańskim dowództwem. Nowzad ostatecznie zdołał wywieźć zwierzęta. Wyjechał też Pen Farthing, były marine, ponieważ prosili go o to współpracownicy dla jego bezpieczeństwa. Za tę akcję został znienawidzony przez brytyjskie władze, które przykrywając własną nieudolność i brak dobrej woli, twierdziły...

Uśmiech Angeliki

Obraz
 Camilleri jak zwykle jednym tchem. Tym razem komisarz Montalbano popełnia błąd. Jako mężczyzna i jako policjant. Ucierpi na tym jego duma. Nic więcej nie zdradzę, ale jest ciekawie. Andrea Camilleri Uśmiech Angeliki  tlumaczył Maciej A. Brzozowski

Bruksela. Zwierzęcość w mieście

Obraz
 W Brukseli byłam kilka razy - paręnaście lat temu. Dom tuż przy parku Cinquantenaire, najpierw balkon wychodzący na ulicę, park i muzeum. Potem od ogrodu, wspólnego dla całego kwartału, gdzie od świtu śpiewał kos. A może to był słowik? Po parku spacerowałam z Pumą, a konni policjanci nie wystawiali mandatów za brak smyczy, lecz mówili bonjour. I. uratował osieroconego kaczorka, którego rodzeństwo umarło a mama odleciała. W mikroskopijnym biurowym ogródku przy oczku wodnym karmił kacze dziecko. Na drzwiach umieścił kartkę, by nie wchodzić i nie karmić. Gdy mały podrósł, zawiózł go do parku Woluwe, by przyłączył się do jednej z kaczych rodzin. Książka Plebanek miejscami przypomina Nad rzeką Esther Kinsky i wtedy ją lubię. Zapis włóczęgi w poszukiwaniu wody, drzew, psów i ptaków. Nuży mnie drobiazgowość historycznych detali, zwłaszcza gdy dotyczą intymnego życia rodziny królewskiej w XIX wieku. Trudna, lecz potrzebna jest opowieść o belgijskim kolonializmie. Nie jest to przewodnik, a...