Okna z widokiem na Weronę
Nie jestem miłośniczką powieści "kobiecej", tak jak nie interesowała mnie literatura dla dziewcząt. Oczywiście robię wyjątki. I tym wyjątkiem są powieści Kowalewskiej.
To siódmy odcinek cyklu o Zawrociu.
Niby znane elementy: nieoczekiwany spadek, tajemnice, rodzinne dramaty i rywalizacja - tymczasem po raz kolejny okazuje się, że jeszcze nie wiemy wszystkiego.
A dzieje się to w bajkowej scenerii domu, siedliska, miasteczka. W rytmie przyrody, pór roku, przyjazdów i odjazdów.
Pierwsza książka ukazała się w 1998 i w tamtych czasach pozostajemy. Bo to nie jest saga, lecz wewnętrzna podróż Matyldy.
A sama bohaterka przypomina mi autorkę, którą kiedyś gościliśmy na spotkaniu w bibliotece.
W bezpretensjonalnym gatunku udało jej się zawrzeć i prawdę psychologiczną, i skomplikowane więzi międzyludzkie, i scenerię, której nie chce się opuszczać.
Kowalewska uwodzi, zaprasza do swojego świata. Między życiem a baśnią.
Hanna Kowalewska Okna z widokiem na Weronę

Komentarze
Prześlij komentarz