Listy z mojego młyna
Listy z mojego młyna, edycja 1948, stan jak widać - może kiedyś naprawię. Lubię do niej wracać.
Daudet jeździł do prowansalskiego Fontvieille przez wiele lat. Odpoczywał tam od Paryża, do którego jednak wracał. Bo praca, środowisko, rodzina. W tej książce patrzy na paryskie sprawy krytycznie, choć z humorem. Ale nie zostanie w Prowansji.
Czytając o jego życiu po raz kolejny uświadomiłam sobie, jak straszny był wiek XIX ( i nie tylko...)
Bezsilność medycyny wobec chorób dziś skutecznie leczonych: gruźlicy, syfilisu.
Piękny Alphonse, który inicjację przeżył jako dwunastolatek, a i potem nie żałował sobie uciech, romansując z żonami i przyjaciółkami kolegów, miał pecha: neurosyfilis. Życie z bólem. Pisał o tym, analizując swoje emocje. Podejmował liczne próby leczenia u największych medycznych sław. Bez skutku.
Nie on jeden miał ten problem. Takie czasy, takie obyczaje.
A w Listach jest jedno opowiadanie, które bardzo lubię: Koza pana Seguin. O kózce, która potykała się z wilkiem. Walczyła z nim całą noc...
Podobna opowieść pojawiła się w Powtórnie narodzonym, filmie Sergio Castellito, tam jednak bohaterką jest owieczka.
Może jest to motyw wędrowny, obecny w ludowych opowieściach Śródziemnomorza?
Alphonse Daudet Listy z mojego młyna tłumaczył Roman Kołoniecki

Komentarze
Prześlij komentarz