Hamlet
Moje książki zbójeckie.
Ukończenie podstawówki i przeprowadzka na nowe osiedle zbiegły się w czasie. I tak, wyrwana z dawnego życia, znalazłam się w miejscu, gdzie nikogo nie znałam, do najbliższych znajomych co prawda było nie dalej niż 2 kilometry, ale trwały wakacje, a o wyjeździe nie było mowy.
Na szczęście działała biblioteka, a i w domu były książki nieprzeczytane.
Dwie z lektur tamtego lata pochłonęły mnie bez reszty. Martin Eden, którego do tej pory noszę w sercu.
I Hamlet. Ten w przekładzie Brandstaettera.
Moja pierwsza dojrzała lektura, na którą byłam przygotowana (dzięki świetnej polonistce z podstawówki oraz własnej ciekawości i zaangażowaniu).
Hamlet to był efekt Ach!!!
Wiedziałam, że nie odczytuję wszystkiego i że to będzie możliwe w kolejnych lekturach. Że jest to tekst millefeuille, a może labirynt? I to było najbardziej pasjonujące.
Piętnastoletnia, nie rozumiałam jeszcze gry między Hamletem i Ofelią, to też było przede mną.
No i uwiódł mnie humor. Zawsze rozpoznawalny.
Do tej książki (ed. 1957) wracałam wielokrotnie. Podobno są lepsze przekłady, ale ten jest mój.
Nigdy potem nie miałam uczucia tak intymnej bliskości z tym tekstem, ani w lekturze, ani na filmie czy spektaklu.
To było doświadczenie założycielskie.
Lektury tamtego lata były też zapowiedzią intelektualnej przygody kolejnych lat.
William Szekspir Hamlet w przekładzie Romana Brandstaettera

Komentarze
Prześlij komentarz