Okruchy gorzkiej czekolady
Mocna, emocjonalna, bolesna.
Ból i życie po stracie.
Bywa zbyt emocjonalna, ale gdybym miała o parę dziesiątków lat mniej, właśnie tego bym oczekiwała.
Powieść jest adresowana do młodych, ale dzięki wrażliwości pisarki uniwersalna.
Raz na jakiś czas sięgam po powieść obyczajową, choć większość śmiertelnie mnie nudzi. Ta, polecona przez wiele osób w grupie czytelniczej, nie zawiodła.
Dziewczęciem będąc nie czytałam dziewczyńskich książek.
Jeden z nielicznych wyjątków - powieść, która była mi bardzo bliska - to Słoneczniki Snopkiewicz. Tu odnajduję sporo podobieństw, tyle że Anię los mocno doświadcza, a zatem skala refleksji jest szersza. Jest też ogrom rozważań o sztuce, zwlaszcza malarstwie, wrażliwość na przyrodę i piękny styl.
Trzeci tom cyklu jest w 2 woluminach i w istotny sposób różni się od dwóch pierwszych.
Tam był głos dziewczyny, stającej się kobietą, dziecka wkraczającego bez uprzedzenia w dorosłość. Bildungsroman. Autorka obdarzyła ją swoją wiedzą, kulturą, wrażliwością.
Ale pisząc drugi tom zakochiwała się w męskim bohaterze. Tak, to się zdarza, i to jest jedna z radości pisania.
Tu doprowadziła do kontynuacji, która jest spojrzeniem mężczyzny. Wyjaśnia pewne sytuacje i odsłania tajemnice.
Styl jest już inny, mniej emocjonalny, mniej plastyczny. Czy "męski"? Nie wiem. Wiem natomiast, że wcielenie się w pisaniu w płeć przeciwną jest radosnym wyzwaniem.
Opowieść o końcu świata i dalszym życiu. O śmierci i miłości. O stracie i odzyskiwaniu życia. I o sile, która jest w nas.
I jeszcze o wielu innych rzeczach, ale... przekonajcie się same.
Sidorowicz to malarka i poetka. Jeśli ktoś lubi podobną wrażliwość w literaturze popularnej, to zachęcam do lektury.
Elżbieta Sidorowicz Okruchy gorzkiej czekolady



Komentarze
Prześlij komentarz