Posty

Ostatnio dodane

W pustyni i w puszczy

Obraz
Książki zbójeckie! Tę otrzymałam w prezencie - od stryjecznych wujostwa - jako jedenastolatka.  Czytałam ją wielokrotnie. Trochę mi działała na nerwy infantylna Nel - cóż, autor lubił kobiety, lecz raczej ich nie rozumiał.  Natomiast Staś... Na tym polega zbójecki charakter tej powieści. Facet, który ma serce, mózg i... cojones. I jak potem żyć? Czytałam ją jako powieść przygodową, w czasach gdy szkolna bibliotekarka uważała, że to nie gatunek dla dziewczynek. Serio. Aha, i nie stałam się na skutek tej lektury ani rasistką, ani fanatyczką religijną. O dziwo, rozumiałam, że i mentalność, i realia są z tamtej epoki.  Natomiast pokochałam literacką Afrykę. Ląd, na którym nigdy nie postawiłam stopy, za to setki razy byłam tam w wyobraźni. Henryk Sienkiewicz W pustyni i w puszczy z ilustracjami Jerzego Srokowskiego

Nie ma

Obraz
Ze zbiorami reportaży jest taki problem, że łatwo trafić na już czytany.  Tu autor stara się jakoś je połączyć, skomentować. Czyta się nieźle, choć nierówno.  Parę rzeczy mocnych. Najładniejsze o ojcu. Dla mnie też interesujące, bo różnorodne warsztatowo. Mariusz Szczygieł Nie ma

Międzymorze. Podróże przez prawdziwą i wyobrażoną Europę Środkową

Obraz
Szczerek podróżuje przez Europę środkową, tropiąc stereotypy i lęki oraz wyrosłe na nich nacjonalizmy. Czasem pisze jak młodszy i mniej uczuciowy kuzyn Stasiuka, ale głównie po swojemu. Ma dar obserwacji i to, co mi się podoba w reportażach (bo sama tego nie mam) umiejętność słuchania obcych ludzi. Dobrze się czyta, choć temat nie mój. Ziemowit Szczerek  Międzymorze. Podróże przez prawdziwą i wyobrażoną Europę Środkową

Serce i pazur. Opowieści o uczuciach zwierząt

Obraz
Od dawna nie mam wątpliwości, że różnice między nami a zwierzętami są niewielkie. Raczej ilościowe, niż jakościowe. Że one tak samo jak my czują radość, ból i strach, i że w dziedzinie zachowania ludzie nie wymyślili nic nowego. Książki Vitusa Droeschera, moja pierwsza systematyczna lektura z tej dziedziny - Cena miłości, Rodzinne gniazdo i Reguła przetrwania - pokazują, że wszystkie, nawet najbardziej ekstremalne zachowania ludzkie są... zwierzęce. Że to nie one zachowują się "jak ludzie", lecz my jesteśmy jak one, polukrowani tylko cienką warstwą "kultury". Kartezjusz, ojciec chrzestny haniebnych praktyk takich jak wiwisekcja i chów przemysłowy, powinien się smażyć w piekle za to, co zrobił, przekonując ludzi, że zwierzę jest maszyną. Pokłosie kartezjanizmu zbieramy do dziś. Szczególnie w nauce, gdzie empatyczny stosunek do zwierząt ściąga oskarżenia o ich "uczłowieczanie", a okrutne doświadczenia, mimo dostępności technik alternatywnych, są powszechne. ...

Rainer Maria Rilke. Byt niezmierzony. Biografia

Obraz
Książka Raddatza to esej biograficzny. Niedościgłą biografię Rilkego napisał Prater,  Raddatz zaś, mając ogromną wiedzę i rzetelny warsztat, snuje opowieść  - pełną dygresji, aluzji i subiektywnych a radykalnych sądów. Czyta się dobrze, ale pod warunkiem, że  nie jest to pierwsza książka o Rilkem. Ani druga. Ani ostatnia. Fritz J. Raddatz Rainer Maria Rilke. Byt niezmierzony. Biografia tłumaczył Dariusz Guzik  

Listy. Cwietajewa, Rilke, Pasternak

Obraz
Jako kompulsywna zbieraczka i czytelniczka rilkeanów oczywiście "musiałam je mieć". To ostatni rok życia Rainera Marii, o czym jego psychofani nie mogą przecież wiedzieć,  choć w listach do Mariny daje do zrozumienia, że jest bardzo chory. Tych listów jest kilka i na nich się skupiłam. Tego, co pisała Cwietajewa, a już zwłaszcza Pasternak, nie byłam w stanie czytać uważnie. Rilke bywał bardzo emocjonalny w korespondencji (pisywał po kilkadziesiąt stron dziennie), ale to nic wobec emfazy i wielosłowia tych dwojga. Dziwna relacja, której ośrodkiem jest Rainer Maria, wokół niego krąży Marina, a dalej pełen goryczy, borykający się z poczuciem odrzucenia Borys. A wszystko to w scenerii wypełnionej problemami rodzinnymi, wśród dzieci, małżonków, kochanków - i na emigracji. Dla tych dwojga jednak prawdziwy dramat miał się dopiero rozpocząć...  Ale dla Rilkego ten dziwny związek, ostania jego fascynacja, był ważny. Wielka Elegia dla Mariny Cwietajewej... jedno z jego arcydzieł. Marin...

Lustra miasta

Obraz
Elif Shafak nie była moją ulubioną pisarką, zwykle przeglądałam jej książki, nie angażując się zbytnio. Było to w czasach, gdy z zawodowego obowiązku raczej niż w celu uważnej lektury przynosiłam do domu po 20 woluminów. Nareszcie wolna, mogę zadać sobie trud pokonania lenistwa, a książce dać szansę. W Lustrach miasta najbardziej mnie urzeka baśniowy klimat. Okrutna rzeczywistość Hiszpanii w czasach inkwizycji czy Stambuł tamtego okresu są dla mnie mniej intrygujące niż... żyjące i czujące przedmioty, drzewa, ulice. Shafak jest dobrą stylistką, ale trzeba wsłuchać się w jej frazę, dać się porwać obrazom. A potem już trudno się oderwać.  Elif Shafak Lustra miasta tłumaczyła Anna Akbike Sulimowicz