Posty

Wyświetlanie postów z maja 28, 2023

Sztuka wojny

Obraz
Moje książki zbójeckie. Życiowy niezbędnik. Inspiracja i źródło kodów w kampaniach, które prowadzimy. Gdy mamy wątpliwości, zadajemy sobie pytanie: co zrobiłby Generał? Sun Tzu Sztuka wojny tłumaczył Dariusz Bakalarz

Venice my Love

Obraz
 Kupiona po okazyjnej cenie, bo oczywiście veneziana "muszę mieć". Ta książka jest tym, co zapowiada tytuł: wyznaniem miłości. Najbliższa szkicom, intymnym zapiskom, w których jest trochę poezji, próby prozatorskie, wspomnienia. I życie jak z powieści: młoda kobieta, zajmująca się zawodowo twórczością Brodskiego, jedzie na stypendium do Wenecji. Poznaje jego przyjaciela. A potem żyją długo i szczęśliwie, w Wenecji oczywiście. Obrazy Roberta Morgana - obok obrazów i zdjęć innych, w tym autorki - są tej książki istotną częścią. A wszystko utwierdza mnie w przekonaniu, że muszę tam wrócić.  Ewa Górniak-Morgan Venice my Love

Londyn. Biografia

Obraz
Londyn.  Wenecja Ackroyda mnie oczarowała. Jeszcze wielekroć będę do niej wracać. Teraz Londyn. Lubię to miasto. Jest Wenecji całkowitym przeciwieństwem. Nieustannie zaskakuje i zadziwia tym, jak bardzo jest barwny i różnorodny Pióro Ackroyda jest niezrównane. Nawet o rzeczach z pozoru nieciekawych pisze tak, że nie umiem się oderwać. Za dużo tego. I jest to czasem za trudne. Jeśli miałabym porównać obie biografie miast do biografii ludzi, to Wenecja byłaby damą z przeszłością, która kochała i przez wielu była kochana, ale doświadczała też bólu i strat. A teraz, na ruinach dawnego życia, w zrujnowanym, lecz ciągle pięknym palazzo, żyje wspomnieniami. Londyn jest mężczyzną po przejściach, który z niejednego pieca chleb jadł, budził się i w rynsztoku, i w jedwabiach, poznał lochy i spelunki, tracił majątek i go na powrót zdobywał. I teraz jeszcze nie opuszcza go duch przygody. Nie czytam całości, lecz poszczególne szkice. Niektóre naprawdę mocne.  Peter Ackroyd  Londyn...

Dziewczyna z muszlą

Obraz
Po Dziewczynie z perłą i Damie z jednorożcem pisarka znów tropi nietuzinkowe kobiety. Klimaty z Jane Austen, ale bohaterki, choć chętnie wyszłyby za mąż, nie zajmują się polowaniem na narzeczonego, lecz na skamieliny. Postacie historyczne, zdarzenia prawdziwe, choć poddane zasadom powieściowej narracji. Pierwszoosobowej, w dwugłosie kobiet z różnych klas społecznych, oddanych jednej pasji.  Tracy Chevalier Dziewczyna z muszlą tłumaczyła Maria Olejniczak-Skarsgård

Buntowniczki. Niezwykłe życie Mary Wollstonecraft i jej córki Mary Shelley

Obraz
 Bardzo lubię książki, które zmuszają do czytania następnych. Są jak rzucony w wodę kamień, wywołujący coraz szersze kręgi. Buntowniczki to opowieść o Mary Wollstonecraft Godwin i jej córce, Mary Godwin Shelley. Cóż to za życiorysy! Można mieć wiedzę o sytuacji kobiet w XVIII i XIX w, ale nie wiedzieć, jakiej determinacji wymagało od nich osiągnięcie niezależności. Dodam, że ta niezależność nie była pełna: obok uwikłania w związki z mężczyznami były też koszmary i radości macierzyństwa, a także - trudna do pojęcia dzisiaj - roszczeniowa postawa rodziny - sióstr i ojca. Trochę mi przeszkadza w książce równoległa narracja. Wolałabym czytać po kolei, burzliwe dzieje obu kobiet nie wymagają dodatkowych atrakcji. Szkoda, że w przekładzie polskim funkcjonują pojedyncze ich książki. Naturalną koleją rzeczy jest więc sięgnięcie i po lektury, i filmy. Gotyk Kena Russella już kiedyś widziałam, świetny popis szaleństwa wizualnego, fantazja na temat słynnej nocy w Villa Diodati nad Jeziorem Ge...

Kochanek

Obraz
Dlaczego Duras? Bo dzięki niej zrozumiałam, że emocje nie są ciężarem, lecz darem. Że strata nie jest krzywdą, lecz inspiracją. I że nasza własna droga jest jedyną.  Marguerite Duras Kochanek przełożyła Loda Kałuska

Chechło

Obraz
Normalnie bym tego nie czytała, ale Chechło zobowiązuje, bo to strony rodzinne 🤪 A w letniej temperaturze lepiej nie przegrzewać mózgu 😀 Fajne dialogi, takie trochę nie z mojej bajki. Ale lubię książki o niegrzecznych dziewczynach, więc... Paulina Świst Chechło   

Spotkanie w Positano

Obraz
Positano na wybrzeżu amalfitańskim przed nastaniem masowej turystyki. Miasteczko uwieszone u gór, spoglądające na morze. Dwie kobiety, zafascynowane sobą. Gdyby książkę streścić, byłaby to zwykła powieść kobieca, taka serio i bez kiczowatego happy endu. Ale literacko jest to perła. I dla tego zanurzenia w pięknie języka, krajobrazu, postaci warto po nią sięgnąć. Goliarda Sapienza Spotkanie w Positano tłumaczył Tomasz Kwiecień 

Gdy kobiety milczały. Sceny z życia George Sand

Obraz
 Właściwie nieznana u nas jako pisarka, choć jej teksty kiedyś wydano. Postać nietuzinkowa - i dzisiaj jej poczucie wewnętrznej wolności byłoby dla wielu wyzwaniem. Pełna sprzeczności, starała się pogodzić bycie dobrą matką (a nawet żoną, choć było to małżeństwo bez miłości) z potrzebą tworzenia, działania, bycia kochaną tak, jak chciała. George Sand - Aurora nauczyła się korzystać z męskiego przebrania, używając go raz jak czapki niewidki, to znów narzędzia uwodzenia. Bardzo to ciekawa opowieść. Choć nie przepadam za niechronologiczną narracją, tu ma ona służyć pewnemu zamysłowi: po trosze jest to nawracający tok wspomnień, ale też nakładające się kręgi doświadczenia. Warto zobaczyć George z wielu stron. Magdalena Niedźwiedzka Gdy kobiety milczały.  Sceny z życia George Sand

Sakrament obłudy. Wspomnienia z seminarium

Obraz
 "Ko­ściół do­pro­wa­dził mnie do mo­men­tu, kiedy nie­mal ode­bra­łem sobie życie. Ura­to­wa­ło mnie sa­mot­ne spo­tka­nie z wil­kiem w lesie. Wzrok tego za­chwy­ca­ją­ce­go zwie­rzę­cia roz­bu­dził we mnie dawną mi­łość do bio­lo­gii, do nauki, do przy­ro­dy. Dał mi nowy po­mysł na życie, który dziś z ra­do­ścią re­ali­zu­ję. Zna­la­złem w życiu cel, zna­la­złem mi­łość, zna­la­złem spo­kój i szczę­ście. A wszyst­ko to wbrew Ko­ścio­ło­wi, wbrew wła­dzom se­mi­na­rium, które naj­chęt­niej wi­dzia­ły­by mnie na dnie albo i mar­twe­go." Robert Samborski Sakrament obłudy. Wspomnienia z seminarium

Gorsze dzieci Republiki. O Algierczykach we Francji

Obraz
Moja koleżanka w rozmowie o cudzoziemcach we Francji obrusza się na moje stwierdzenie, że wiedzę czerpię z książek. Nie z doniesień medialnych. Ano tak. Owszem, doniesienia medialne mnie czasem interesują. Jeszcze bardziej własne i I. doświadczenie. A ono nijak się nie pokrywa z urban legends o islamskiej Francji. Ale do rzeczy. Nic nie ujmując dziennikarzom i ich pasji do pracy: zaledwie garstka ma szansę być specjalistami w określonej dziedzinie. Tryb i tempo pracy, wymagania wydawcy, wreszcie osławiona klikalność nie pozwalają na rzetelne i samodzielne opracowanie. Korzysta się z gotowych materiałów. I niestety używa efektownych sloganów i uproszczeń, fałszujących rzeczywistość, opisujących ją w sposób jednostronny i zwykle krzywdzący. A wracając do Francji: gorąco polecam tę lekturę. Książka o dawnej imigracji, o Algierczykach. Rzetelna praca autorki, dziesiątki lektur i spotkań. Mocny i ciekawy obraz. Polecam szczególnie osobom, które się boją, że będzie u nas tak, jak we Francji....

Adres nieznany

Obraz
Miła niespodzianka przed ponowną lekturą cyklu. Do sensacji i kryminału podchodzę wybiórczo, ważniejszy jest dla mnie bohater niż intryga. Jack Reacher ma wszystkie cechy bohatera mitycznego. On nie pakuje się w kłopoty, lecz szuka wyzwań. Naprawia świat. Jak się okazuje, Child i w małych formach jest mistrzem. Warsztatu i klimatu. Siedemnastoletni Jack w Nowym Jorku podczas awarii prądu - rzecz niezapomniana. Lektura terapeutyczna  Lee Child Adres nieznany tłumaczył Janusz Ochab

Queen Meryl. Ważne role, wielkie czyny i legendarne życie Meryl Streep

Obraz
O czym pisać, jeśli bohaterka nie ma na koncie romansów, rozwodów, skandali? Ten sam mąż przez całe życie i czworo dzieci, o których też milczą plotkarskie portale. Za to tłum nominacji i nagród, dobre role nawet w słabych filmach i wreszcie kilkadziesiąt lat kariery w medium, które wypluwa większość aktorek, gdy stracą świeżość. Ano właśnie, można napisać o tym fenomenie. I tu jest to dobrze zrobione. Być może oglądając pojedyncze filmy nie dostrzegamy, jak bardzo indywidualnie Meryl traktuje każdą rolę. Jak zmienia akcent, niuanse zachowania, jak staje się tą osobą. Lektura dla kinomanów, ale i dla adeptów aktorstwa: jak to robić lepiej. Miłośnicy plotek znajdą tu anegdoty, ale niewiele więcej. Erin Carlson Queen Meryl. Ważne role, wielkie czyny i legendarne życie Meryl Streep tłumaczyła Dorota Konowrocka-Sawa  

Okruchy gorzkiej czekolady

Obraz
Mocna, emocjonalna, bolesna. Ból i życie po stracie. Bywa zbyt emocjonalna, ale gdybym miała o parę dziesiątków lat mniej, właśnie tego bym oczekiwała. Powieść jest adresowana do młodych, ale dzięki wrażliwości pisarki uniwersalna. Raz na jakiś czas sięgam po powieść obyczajową, choć większość śmiertelnie mnie nudzi. Ta, polecona przez wiele osób w grupie czytelniczej, nie zawiodła. Dziewczęciem będąc nie czytałam dziewczyńskich książek. Jeden z nielicznych wyjątków - powieść, która była mi bardzo bliska - to Słoneczniki Snopkiewicz. Tu odnajduję sporo podobieństw, tyle że Anię los mocno doświadcza, a zatem skala refleksji jest szersza. Jest też ogrom rozważań o sztuce, zwlaszcza malarstwie, wrażliwość na przyrodę i piękny styl.  Trzeci tom cyklu jest w 2 woluminach i w istotny sposób różni się od dwóch pierwszych. Tam był głos dziewczyny, stającej się kobietą, dziecka wkraczającego bez uprzedzenia w dorosłość. Bildungsroman. Autorka obdarzyła ją swoją wiedzą, kulturą, wrażliwością...

Długa noc w Paryżu

Obraz
  Szukając nienudnej, lecz lekkiej lektury, natrafiłam na to. Rzecz w stylu Silvy, którego lubię, ale tu obok dzielnego oficera izraelskiego jest i młoda ambitna kobieta w mundurze. Dużo Paryża pokazanego ze znajomością tematu, źli Chińczycy i męczący Francuzi, sporo trupów. Autor wydał dotąd dwie książki, na razie tylko tę przetłumaczono. Dov Alfon Długa noc w Paryżu  tłumaczyła Aga Zano

Potargana w miłości. O Agnieszce Osieckiej

Obraz
Po biografii Nikomu nie żal pięknych kobiet (gdzie pominięto kilka istotnych wątków) - Potargana w miłości, też nieco wybiórcza. Pomiędzy nimi obejrzane na vod kilka odcinków serialu. W wersji filmowej najciekawszy wątek Hłaski, wręcz podręcznikowa ilustracja związku z alkoholikiem. Tu - niepogłębiony, zapewne na życzenie zainteresowanego, opis kilkunastoletniego (!!!) romansu z MZ, dla mnie kompletnie niepojętego. Czytam nie dlatego, że jestem fanką AO (lubię, cenię i tyle), ale z ciekawości, na ile sposobów można opowiedzieć o ciekawym życiu.  Ula Ryciak Potargana w miłości. O Agnieszce Osieckiej   

Nadzy mężczyźni

Obraz
Autorka mnie zaciekawiła po poprzedniej lekturze. A kolejna wciągnęła jeszcze bardziej. Mamy tu wielogłos, cztery osoby, których losy powoli się splatają. Zaskakująco. Postacie niby stereotypowe, choć w miarę lektury widać, że stereotyp jest hm... zdekonstruowany? Językowy majstersztyk, każda z postaci posługuje się własnym, wyrazistym stylem. Brawa dla tłumacza. Mocne zakończenie. ,Alicia Gimenez-Bartlett Nadzy mężczyźni tłumaczył genialnie Adam Elbanowski  

Chiński maharadża

Obraz
  I książki mają swoją historię. Chińskiego maharadżę chciałam przeczytać od paru lat, od czasu lektury biografii Wojtka Kurtyki pióra Bernadette McDonald. Sztuka wolności, taki miała tytuł, i było w niej sporo o tym tekście. Już wówczas kultowym i właściwie niedostępnym. Rzecz wydana w małym wydawnictwie, obecna w kilku zaledwie bibliotekach naukowych. Nigdzie w Lublinie. Na alle po... kilkaset złotych. Wiedziałam, że jest inna, że nie są to wspomnienia, lecz osobisty szkic. I że opowiada nie o zdobywaniu gór wysokich, lecz o niewysokiej skale w pobliżu Krakowa. Jak trafiła w moje ręce? Cudem. W jednej z grup czytelniczych, gdzie pisaliśmy o książkach, które są w jakiś sposób niedostępne, nieznajoma osoba zaproponowała, że... pożyczy mi ją. I oto jest. Przeczytana. Zabawna, autoironiczna, urocza. Mistyk? Po trosze. I po trosze błazen. I Zwierz, jak o nim mówią. Bardzo miłe spotkanie Wojtek Kurtyka  Chiński maharadża 

Mgły Tangeru

Obraz
 Wkurzyła mnie bardzo nierówna Ugresic (Lis) gdzie śmiertelna nuda sąsiadowała z ciekawymi historiami, ale opowiedzianymi zupełnie bez emocji. Sięgnęłam więc po przypadkową powieść, choć właściwie nie była ona przypadkowa, bo ciągle mi się wyświetlała reklama kursu kreatywnego pisania prowadzonego przez autorkę.  Tanger opisany pięknie, tak klimatyczny, że pojechałabym. Ale postacie płaskie. Bez życia. Nawet główna bohaterka. Szkoda. Bo pomysł na fabułę niezły. Cristina Lopez Barrio Mgły Tangeru tłumaczyła Katarzyna Kozioł-Galvis

Siła rzeczy

Obraz
  Zawsze chciałam być sama na pustej plaży nad morzem - pisze Ligocka. To także moje marzenie. Jej się spełniło, pierwsze tygodnie lockdownu spędziła w Nicei, w mieszkaniu na Promenadzie Anglików. W pustej Nicei, na pustych ulicach i plaży. I zamiast spełnienia czuła lęk. Jak byłoby ze mną? Roma Ligocka Siła rzeczy

Milczenie krużganków

Obraz
W ramach resetu sięgnęłam po jeden z tomów cyklu o Petrze Delicado. Jak na kryminał rzecz nieco nużąca. Pomysł ciekawy, bohaterka nieco ekscentryczna, ale 😉 za dużo słów. W Hiszpanii pisarka dość popularna, a że z bodaj pierwszego tomu zrobiono serial, rzuciłam okiem. Oglądanie filmów w nieznanych językach może być okrutne... Dla twórców. Ana Belen gra jedną miną. Skrzywieniem ust.  Z powieści najlepsza jednak jest złota myśl: Nikt nikomu nie ufa o pustym żołądku.  Alicia Gimenez-Bartlett Milczenie krużganków tłumaczyła Maria Raczkiewicz-Śledioewska

Kobiety, które czują za bardzo

Obraz
Dlaczego wychodzę z głośnych, tłocznych imprez? Dlaczego zawsze szukałam pretekstu, by nie być na weselach czy imieninach? Dlaczego zapraszam do domu najwyżej dwie osoby naraz, i to z bardzo szczupłego grona? Dlaczego nie przyjmuję zaproszeń na prywatne spotkania, gdy będą tam obcy mi ludzie? Dlaczego nie cierpię wyjazdów zorganizowanych? Dlaczego lubię podróżować sama? Dlaczego idąc do kina nie potrzebuję towarzystwa? Ponieważ od dawna już wiem, że mi to nie służy. Że mnie to nudzi, męczy, wkurza. Jeśli sami tak macie - albo ma tak wasze dziecko lub inną bliska osoba - polecam lekturę.  Jest nas 20% i nie musimy się usprawiedliwiać ani dostosowywać. Katarzyna Kucewicz Kobiety, które czują za bardzo

Bastion

Obraz
Lektura czasu pandemii.  Prawie tak się zaczęło... Książka z 1978, prawdopodobnie zmieniona później, bo (w przekładzie) pojawiają się realia późniejsze. Ale właściwie mogłoby to być dzisiaj. Czyta się. Powoli niestety, bo okrutnie długa. W druku ponad 1000 stron.  To, co nieustannie uderza, to fakt że King pod koniec lat 70 przewidział tak wiele z najbliższej przyszłości. Znakomity jest początek: pandemia. Mocna, poruszająca akcja, ogólny obraz złożony z indywidualnych historii. Otarliśmy się o to, choć nie w wersji ekstremalnej, jak w książce. Ciąg dalszy, postapokalipsa, niestety nieco zawodzi. Rzecz jasna, dramatyzm spada - choć są rewelacyjnie rozegrane historie, jak ucieczka z Nowego Jorku - a wielość pojawiających się postaci sprawia, że zaczynam się trochę gubić. To jeszcze nie koniec, ostateczna rozgrywka przede mną. Czytając nie sposób nie zadawać sobie pytania, jak by to sfilmowano. Niestety, dwie ekranizacje, o których wiem, nie udźwignęły tematu. Miniseriale z 1994...

Chiny bez wzajemności

Obraz
Co zrobić ze złamanym sercem? Nikt jeszcze nie wymyślił sposobu, jak je skleić. Grzegorz wyrusza do Chin. Z ograniczonym budżetem, świadomością, że z internetu nie skorzysta, a po angielsku nie zawsze się porozumie. Z przewodnikiem Rough Guide. Pierwsze dni to dojmujące uczucie zagubienia i samotności. Chińczycy go ignorują, omijają wzrokiem. Nie chcą pomóc, gdy pyta o drogę. Nawet dla doświadczonego podróżnika to trudne. Stopniowo jednak podróż z błądzenia po miastach w poszukiwaniu dworców zamienia się w wędrówkę. Już nie muszę, lecz chcę. Zobaczyć miejsca, o których marzyłem. Wejść na górę. Być z ludźmi. Potęga uśmiechu i ukłonu. Nie znałam autora, choć ma w dorobku kilka powieści i reportaży. Nie marzę o Chinach. Ale książka naprawdę jest o czymś innym: o naszym byciu w świecie. O samotności, bólu i odzyskiwaniu własnego życia. Grzegorz Kapla Chiny bez wzajemności

Co mówią kamienie Wenecji

Obraz
  Jedna z najważniejszych książek w moim zbiorze wenecjanów.  Kilka słów o szkicu poświęconym San Marco. Dzieje bazyliki to historia nie tylko jej powstania, ale i kolejnych zmian – na zewnątrz i wewnątrz. To już truizm, że miasto może być palimpsestem, a w przypadku Wenecji to oczywista oczywistość. Uważnemu i przygotowanemu oku bazylika odsłania kolejne warstwy, a jest ich wiele, bo dopiero z końcem XIX wieku zaprzestano wprowadzania zmian, kierując starania na utrzymanie obecnego stanu. San Marco zbudowano według wzoru kościoła Świętych Apostołów w Konstantynopolu, już nieistniejącego. Skarby, poczynając od relikwii świętego Marka, kończąc na czterech rumakach, są owocem grabieży, z której Wenecjanie byli dumni. Mozaiki nieustannie zmieniano, nie odtwarzano zniszczonych, lecz tworzono na nowo – w efekcie praktycznie nie ma już pierwotnych. W szkicu Bieńkowskiej najbardziej zachwyca równowaga między rzeczową analizą faktów a emocjami i wyrafinowaną refleksją, umieszcza...

Faworyty

Obraz
  Czekałam, bo byłam ciekawa, co Gretkowska zrobi z tematem. I czy to rzeczywiście jest polska odpowiedź na Niebezpieczne związki. Nie oszukujmy się, nie ten poziom. Bliżej rynsztoka. Inspiracja jest czytelna, ale zabrakło wyrafinowania. W tej powieści nie ma nic przyjemnego. Żadnej postaci, która budziłaby sympatię (wiem, że nie wszyscy się zgodzą). Od naiwnych i biernych do odrażających degeneratów. Wydaje mi się, że autorka trochę się mija z faktami, ale to detal. Bo całą powieść przenika smród. Cytuję: "spermy i gówna" Manuela Gretkowska Faworyty

Gozo. Radosna siostra Malty

Obraz
Nigdy się na Maltę nie wybierałam, a po książkę sięgnęłam dla autora. Czułam się, jakbym tam z nim była, bo Kalwas spaceruje po Gozo wraz z czytelnikiem. Właśnie spaceruje. Pieszo. Powoli. Zatrzymując się, by kupić coś pysznego (a jest łasuchem), porozmawiać z ludźmi, popatrzeć na morze. Świetne pióro, ale to już wiem. Po Czasie to moja ulubiona książka tego autora. Nie rozumiałam, jak można mieszkać w Aleksandrii (a spędził tam 8 lat). Bardzo dobrze rozumiem, dlaczego chce mieszkać na Gozo, maleńkiej wysepce, gdzie nic się nie dzieje. Gozo to prawie raj. Prawie. Piotr Ibrahim Kalwas Gozo. Radosna siostra Malty

Hostel nomadów

Obraz
O tej Bułgarii, której nie poznałam. Artur wędruje samotnie przez góry Gryzą go meszki, obszczekują psy, szlak ginie, a schroniska są zamknięte. Ale jest ciekawy ludzi, a oni jego. Bywa we wsiach, a czasem w miastach. I z każdą kolejną podróżą jest coraz bliżej prawdziwej Bułgarii. Czytałam z przyjemnością, przypominając sobie słowa w języku, który kiedyś całkiem dobrze rozumiałam. Byłam tam 5 razy i choć głównie na wybrzeżu, wiem, dlaczego można ten kraj nosić w pamięci. Artur Nowaczewski Hostel nomadów  

Kajś. Opowieść o Górnym Śląsku

Obraz
Ze wszystkich książek o Śląsku ta jest mi najbliższa, bo pokazuje, jak zniuansowane jest poczucie śląskości, jak zróżnicowane doświadczenia. I to, że tożsamość nie jest nam dana, jest płynna, że można mieć dwie tożsamości i to jest w porządku. Jest w niej wiele spraw, których nie do końca byłam świadoma. Tożsamość śląska od 100 lat jest przedmiotem politycznej presji, polegającej na kolonizacji, tłumieniu, zaprzeczaniu. Tym, którzy nie chcą karmić się silesiofobią, polecam serdecznie.  Zbigniew Rokita Kajś. Opowieść o Górnym Śląsku

Rok zaćmienia

Obraz
 Znów w Czarnym Mieście. Baśnie i sny, wędrówka i przemiana. Gęsta proza, którą można czytać na kilku poziomach. Nienatrętnie erudycyjna, dla czytelnika od lat kilkunastu do kilkudziesięciu. Marta Knopik  Rok zaćmienia

Czarne miasto

Obraz
Znów o Śląsku. Oczarowała mnie od początku. Znam Bytom z czasów względnego dobrobytu, gdy w sklepach na ulicy Dworcowej były i delikatesy, i dobre sklepy z odzieżą. Jeździłyśmy tam do lodziarni albo do maleńkiego barku z winem. Byłam też niedawno, gdy piękny plac przytłoczyło centrum handlowe, w którym mało kto robi zakupy, bo miasto umiera. Miasto szkód górniczych, ale i wielkich, zamożnych kamienic z labiryntem klatek schodowych (dawno temu pojechałam z H po macę, długo szukałyśmy właściwego mieszkania). Marta Knopik Czarne miasto  

Szarak za miedzą. Prywatne życie pola

Obraz
Kolejna przetłumaczona na polski książka autora Prywatnego życia łąki. Ta pierwsza mnie zachwyciła, tu jest nieco trudniej, ponieważ nie ma tu zindywidualizowanych zwierzęcych bohaterów: pole, na którym autor przeprowadza eksperyment, uprawiając je tak, jak za dawnych czasów, zostało wydzierżawione na krótko. A jednak w tym krótkim czasie pojawiły się na nim rośliny i zwierzęta, których nie ma na sąsiednich, wyjałowionych przez chemię uprawach. Ale czyta się przyjemnie, choć ta lektura uświadamia mi, jak wiele zapomniałam. I jak wielu roślin już nie zobaczę, bo te widoki odeszły na zawsze: pole pszenicy, żyta, owsa czy jęczmienia z makami, chabrami, kąkolami, z wyką na miedzach, rumiankiem. Ścierniska kłujące w stopy, ręcznie wiązane snopki.  Dziś możliwe tylko jako eksperyment –bo przyroda, mimo ogromnych sił witalnych, nie ma szans wobec żądzy zysku. John Lewis-Stempel Szarak za miedzą.  Prywatne życie pola przełożyła Hanna Jankowska

Prywatne życie łąki

Obraz
  John Lewis-Stempel przeprowadził się z rodziną na wieś, by prowadzić farmę tak, jak to robiono dawniej. Bez chemii, w miarę możliwości tradycyjnymi narzędziami, bez zniewolenia zwierząt i zbędnej przemocy. Nie do końca jest to możliwe - i traktor, i strzelba bywają w użyciu. John - pisarz i dziennikarz - jest zaangażowanym, czułym obserwatorem, uważnie notującym zdarzenia z życia łąki, bo nie jest ona tylko pastwiskiem, lecz i miejscem, gdzie wrze dzikie życie: niemal 200 gatunków zwierząt i dobrze ponad 100 - roślin. Gospodarstwo jest sceną radości, ale i dramatów: kania zabija jagnię, córeczka znika z domu ku przerażeniu rodziców, którzy wreszcie odnajdują ją śpiącą w zagrodzie świń, borsuki grzebią swojego pobratymca, umiera krowa - seniorka, Margot. John Lewis-Stempel Prywatne życie łąki przekład Maciej Miłkowski