Chiński maharadża
I książki mają swoją historię.
Chińskiego maharadżę chciałam przeczytać od paru lat, od czasu lektury biografii Wojtka Kurtyki pióra Bernadette McDonald. Sztuka wolności, taki miała tytuł, i było w niej sporo o tym tekście. Już wówczas kultowym i właściwie niedostępnym.
Rzecz wydana w małym wydawnictwie, obecna w kilku zaledwie bibliotekach naukowych. Nigdzie w Lublinie. Na alle po... kilkaset złotych.
Wiedziałam, że jest inna, że nie są to wspomnienia, lecz osobisty szkic. I że opowiada nie o zdobywaniu gór wysokich, lecz o niewysokiej skale w pobliżu Krakowa.
Jak trafiła w moje ręce? Cudem. W jednej z grup czytelniczych, gdzie pisaliśmy o książkach, które są w jakiś sposób niedostępne, nieznajoma osoba zaproponowała, że... pożyczy mi ją.
I oto jest. Przeczytana.
Zabawna, autoironiczna, urocza.
Mistyk? Po trosze. I po trosze błazen. I Zwierz, jak o nim mówią.
Bardzo miłe spotkanie
Wojtek Kurtyka Chiński maharadża

Komentarze
Prześlij komentarz