Chiński maharadża


 

I książki mają swoją historię.

Chińskiego maharadżę chciałam przeczytać od paru lat, od czasu lektury biografii Wojtka Kurtyki pióra Bernadette McDonald. Sztuka wolności, taki miała tytuł, i było w niej sporo o tym tekście. Już wówczas kultowym i właściwie niedostępnym.

Rzecz wydana w małym wydawnictwie, obecna w kilku zaledwie bibliotekach naukowych. Nigdzie w Lublinie. Na alle po... kilkaset złotych.

Wiedziałam, że jest inna, że nie są to wspomnienia, lecz osobisty szkic. I że opowiada nie o zdobywaniu gór wysokich, lecz o niewysokiej skale w pobliżu Krakowa.

Jak trafiła w moje ręce? Cudem. W jednej z grup czytelniczych, gdzie pisaliśmy o książkach, które są w jakiś sposób niedostępne, nieznajoma osoba zaproponowała, że... pożyczy mi ją.

I oto jest. Przeczytana.

Zabawna, autoironiczna, urocza.

Mistyk? Po trosze. I po trosze błazen. I Zwierz, jak o nim mówią.

Bardzo miłe spotkanie

Wojtek Kurtyka  Chiński maharadża 

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Niebo i ziemia

Międzymorze. Podróże przez prawdziwą i wyobrażoną Europę Środkową

One Dog at a Time