Posty

Wyświetlanie postów z maja 20, 2023

Moderato cantabile

Obraz
Opowiadanie Marguerite Duras sfilmowane w 1960 przez Brooka. Z mistrzowskim duetem Moreau - Belmondo. Wracam co jakiś czas. Duras, mistrzyni nostalgii, nastroju, cichej rozpaczy. Marguerite Duras Moderato cantabile tłumaczyła Zofia Cesul

Miłosne wtajemniczenie

Obraz
A tu coś mało znanego z mojego zbioru venezianów: napisana po francusku powieść Oskara Miłosza. Wracam do niej po ponad 40 latach. Jest to znakomity przekład Artura Międzyrzeckiego, ale sam tekst nie jest dziś łatwy w odbiorze, bo wystylizowany tak ekstremalnie, że czasem nużący, a czasem zachwycający... Taka huśtawka emocji, które budują opowieść obsesyjnie zakochanego mężczyzny, rzadko jest spotykana we współczesnych powieściach. A tu mamy osiemnastowieczną Wenecję opisaną w 1910 roku z charakterystyczną dla tego czasu egzaltacją. "Królowa mego serca była ladacznicą..." - zapis miłosnego opętania kobietą, ale i miastem, bo Wenecja staje się Wenus Oskar Miłosz Miłosne wtajemniczenie przekład Artura Międzyrzeckiego  

Mądrość wilków

Obraz
 Elli Radinger porzuciła zawód adwokata, by poświęcić życie wilkom. Od czasu Nie taki straszny wilk Farleya Mowata sporo już o nich przeczytałam, więc nie zaskoczyły mnie opisane w książce obserwacje, ale dla tych, co ciągle wierzą w bajkę o Czerwonym Kapturku może to być lektura otwierająca oczy. Pod warunkiem, że zechcą uwolnić się od stereotypów, co w kraju pełnym lupofobów, a nawet kynofobów, może być trudne. Za to dla zafascynowanych wilkami to lektura obowiązkowa. Szczególny jest rozdział o zabawie. Ważny - o roli wilków w środowisku ma przykładzie Yellowstone. Nie tylko ich, wszystkich zwierząt, bo gdy jednego z gatunków zabraknie, cały ekosystem ulega degradacji. Jest też o relacjach ludzko - wilczych, z przykładami, jak je ułożyć dla dobra obu stron i całego środowiska. Przydałoby się to w Polsce, gdzie ciągle są tysiące chętnych do rzezi wilków (i całej reszty dzikich zwierząt). Bardzo to piękna opowieść o spełnionym życiu i o tym, czego uczą nas wilki.   Elli R...

Porwanie Europy

Obraz
 "W Zurychu jestem zły, bo nie ma tragarza" - krótki przerywnik, dawno nieczytany Marai. W listopadzie 1946 wyjechał z Węgier, przekraczając granice stref okupacyjnych. U Maraiego bliski mi jest osobisty ton i jednoczesny dystans. Tuż powojenna Europa, poraniona okrutną wojną - jak ją postrzega? Czy to, czego obawiał się wtedy, naprawdę się później zdarzyło? Sandor Marai Porwanie Europy tłumaczyła Irena Makarewicz

Kołysanka

Obraz
Sięgnęłam po książkę, zaintrygowana jej inspiracją: dziejami Karola Goduli i jego spadkobierczyni, Joasi Gryzik. To niesamowita historia wielkiego cierpienia i wielkiego bogactwa. Śląsk w tej opowieści jest prawdziwy i skomplikowany, podobnie jak intryga współczesna. Natomiast bohater... Przytoczę fragment recenzji innej powieści z cyklu (z Lubimy czytać) bo lepiej tego nie ujmę. "Jak zwykle najsłabszym ogniwem powieści o Jakubie Kani jest sam Jakub Kania - postać przynajmniej tak nieludzka, bezbarwna i mdła, jak Kurzajewski przed romansem z Cichopek."  Maciej Siembieda Kołysanka

Jeff w Wenecji, śmierć w Waranasi

Obraz
 Wróciłam do tej książki ze względu na Wenecję i znów czytam z mieszanymi uczuciami. Bohater to kolejny facet bez właściwości w kryzysie wieku średniego. Fakt, że zainteresowała się nim atrakcyjna kobieta, nie jest może trudny do zrozumienia - w końcu są oboje gośćmi Biennale, imprezy gromadzącej snobów, gdzie leją się litry prosecco i znikają kilogramy kokainy. Jest tu jednak kilka spostrzeżeń o teatralnej naturze Wenecji. Na Facebooku jest strona Venezia non e Disneyland, ale Dyer pokazuje, że być może właśnie nim jest, a wszyscy, i wenecjanie i turyści, odgrywają swoje odwieczne role. Taka też była moja refleksja któregoś słonecznego dnia, gdy słyszałam śpiewających gondolierów: śpiewających nie tylko dla turystów, ale i dla siebie.  Geoff Dyer Jeff w Wenecji, śmierć w Waranasi tłumaczył Jerzy Kozłowski

Biała noc miłości

Obraz
I kolejny tytuł wenecki, rzecz czytana wieki temu, podobnie jak dziennik. Wątki weneckie są też w kilku opowiadaniach. To bodaj ostatni dłuższy tekst Herlinga-Grudzińskiego, z nienachalnie autobiograficznymi aluzjami.  W kontekście luster Wenecji bardzo przydatny i inspirujący: bo w lustrach Wenecji przeglądają się bohaterowie, widząc w nich swoje minione życie i nadchodzącą śmierć.  Książka mocno nasycona lekturami, a Venice desired Tannera pojawia się jako klucz. Są tu właściwie wszystkie symbole, związane z tym miastem: lustra, mgła, maski, karnawał, umieranie... Gustaw Herling-Grudziński Biała noc miłości  

Emigrantka z torebka Louisa Vuittona

Obraz
 Syndrom sztokholmski w Paryżu. Zwykle nie czytam blogów emigrantek ekonomicznych, bo tym jest w zasadzie ta książka.  Tu zainteresował mnie przypadek pracy dla obrzydliwie bogatych Rosjan w Paryżu, jako że znam temat z bliska (nie osobiście).  Praca dla ludzi bogatych obrzydliwie i bogatych zwyczajnie - niezależnie od ich narodowości - oznacza przynajmniej dla mnie zastanawianie się co jakiś czas, czy oni rzeczywiście w swoim mniemaniu osiągnęli status królewski, by nie rzec: boski. Bo tak właśnie potrafią się zachowywać wobec ludzi, których zatrudniają: pracowników domowych, wykonawców usług, ekip budowlanych... Tu mamy historię młodej kobiety, która nie musiała, ale chciała. Parę lat na służbie to droga do pieniędzy i... nerwicy lękowej. Ja tego nie rozumiem, ale znam. Jeśli ktoś kocha Paryż, to ok.  Ale zwróćcie uwagę, że to kiczowate oblicze miasta świateł i zakochanych to tylko jedna jego twarz. Dla mnie to nie jest miejsce do życia, ale ja to ja.  Trzeba ...

Dzikie wariacje

Obraz
 Fortepian i wilki. Od dawna już obserwuję jej profil oraz profil założonej przez nią organizacji. Ta książka czekała przez pewien czas na lekturę, bo najpierw nie wiedziałam że w ogóle u nas wyszła, a potem kupiłam ją w skup szopie i odłożyłam na moment, gdy będę mogła się skupić. Przeczytałam jednym tchem. Helene Grimaud Dzikie wariacje tłumaczyła Krystyna Kowalczyk

Miasto spadających aniołów

Obraz
 Z tą książką nie od początku było mi po drodze. Kiedy czytałam ją po raz pierwszy, nie porwała mnie, wydała mi się dość nużąca, choć rozjaśniała historię pożaru La Fenice. Teraz jednak sięgnęłam po nią ponownie i czyta mi się znakomicie: powoli, ze smakiem, zaznaczając co ciekawsze miejsca i wyszukując w necie to i owo. Berent stworzył coś, co jest po trosze dziennikiem, reportażem, zbiorem anegdot. Ale jest tu ogrom wiedzy, podanej w rozmowach z ludźmi. To wartość tej książki, że nie powiela po raz kolejny przewodników. Pisarz zamieszkał w Wenecji – a przyjechał tam dzień po pożarze – i bez pośpiechu rozglądał się po mieście i poznawał ludzi. Mamy tu i artystów szkła z Murano, i anglosasko-włoską arystokrację, i zwykłych mieszkańców miasta. Rzecz jest pięknie wydana, w mistrzowskim opracowaniu wizualnym Leszka Szurkowskiego, lecz ma okrutnie nieporęczny format i w łóżku jest naprawdę trudno ją czytać.  Joh Berendt Miasto spadających aniołów tłumaczył Jerzy Kozłowski

Perwersja

Obraz
Najbardziej szalona z przeczytanych przeze mnie powieści o Wenecji. Właśnie o Wenecji, a nie z Wenecją w tle. Pstrodemonizm (za Jackiem Podsiadłą, mocno pstry, trochę demoniczny) i i totalna dekonstrukcja tekstów kultury. Sporo tu klimatów z Bułhakowa, ale przede wszystkim nieposkromiona ukraińska fantazja w sosie z lekka przyprawionym masonerią.  Miasto sen, miasto koszmar, miasto labirynt. Narratorzy zmieniają się nawet czasem w środku zdania. Moja ulubiona scena to pijaństwo na cmentarzu San Michele. Nie jest lekko, ale warto. Jurij Andruchowycz: Perwersja tłumaczyła Renata Rusnak  

Wenecja Vivaldiego

Obraz
Wracam do niej z dużą przyjemnością. Tak jak się wraca do miejsc oswojonych. A zaczyna się w kościele Santa Maria della Pieta przy Riva degli Schiavoni. Chór dziewczęcy śpiewa psalm. W tym samym czasie dwie małe dziewczynki ktoś podrzuca pod drzwi kościoła. Trafiają do przykościelnego przytułku. W tym kościele byłam na koncercie dwukrotnie. Za pierwszym razem poszłam tam z poznanym schronisku na Giudecce chłopakiem z Ankary. To on wypatrzył informację o koncercie w kościele Vivaldiego. Do dziś pamiętam motet In Furore. Drugi raz wyglądał na przypadek, ale najwyraźniej przypadkiem nie był. Ostatni wieczór mojego samotnego pobytu w Wenecji. Chciałam pójść na północ, za Arsenał, ale gdy idąc już w jego stronę zobaczyłam po lewej stronie świetlistość laguny w ostatnich promieniach słońca, zmieniłam zdanie. Poszłam na południe, a potem skręciłam na zachód, by po raz kolejny przejść obok tego kościoła. Był już po remoncie, który nie pozwolił nam go odwiedzić poprzednim razem, a w otwartych d...