Gorsze dzieci Republiki. O Algierczykach we Francji

Moja koleżanka w rozmowie o cudzoziemcach we Francji obrusza się na moje stwierdzenie, że wiedzę czerpię z książek. Nie z doniesień medialnych.

Ano tak.

Owszem, doniesienia medialne mnie czasem interesują. Jeszcze bardziej własne i I. doświadczenie. A ono nijak się nie pokrywa z urban legends o islamskiej Francji.

Ale do rzeczy.

Nic nie ujmując dziennikarzom i ich pasji do pracy: zaledwie garstka ma szansę być specjalistami w określonej dziedzinie. Tryb i tempo pracy, wymagania wydawcy, wreszcie osławiona klikalność nie pozwalają na rzetelne i samodzielne opracowanie. Korzysta się z gotowych materiałów.

I niestety używa efektownych sloganów i uproszczeń, fałszujących rzeczywistość, opisujących ją w sposób jednostronny i zwykle krzywdzący.

A wracając do Francji: gorąco polecam tę lekturę. Książka o dawnej imigracji, o Algierczykach. Rzetelna praca autorki, dziesiątki lektur i spotkań.

Mocny i ciekawy obraz.

Polecam szczególnie osobom, które się boją, że będzie u nas tak, jak we Francji.

Nie miałabym nic przeciwko temu.

Owszem, nikt nie ukrywa, że są w tym kraju zones urbaines sensibles. Czyżby podobne dzielnice nie istniały w dużych skupiskach ludzkich od początku cywilizacji?

Nigdy we Francji się nie bałam. Ale może ja jestem nienormalna, bo idę sama ciemnym zaułkiem zaniedbanego miasteczka? A tam spotykam dwóch nastolatków, którzy mi mówią bonsoir, madame. A potem czterech młodszych chłopców, którzy chwalą się, że mają rower. A jednemu z nich właśnie wypadł ząb. Wszyscy byli pochodzenia arabskiego.

Może jestem nienormalna, bo widząc siedzącą na progu kobietę w średnim wieku, zaczynam z nią rozmawiać (swoją szczątkową francuszczyzną) a ona lekko poprawia chustę i cudownie się uśmiecha na moje słowa: vous etes tres joli?

W naszej wsi, na naszej ulicy jest rodzina, która niczym się nie różni od innych. Tylko tym, że kobiety noszą chusty. Poza tym: dzieci, psy i tak dalej. Żona znajomego pracowała u nich.

Tak, I. miał klientów pochodzenia pozaeuropejskiego. Współpracował z ludźmi stamtąd. Nie słyszałam o problemach z nimi. Z Polakami... szkoda słów.

Z tego właśnie powodu lżej mi się tam oddycha. Duszę się w zaścianku. Odcinanie się od świata nie poszerza horyzontów.

Podobnie jak podróżowanie i ocenianie wszystkiego z europejskiej perspektywy.

A wracając do książki: polecam! 

Ludwika Włodek Gorsze dzieci Republiki. O Algierczykach we Francji

 

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Niebo i ziemia

Międzymorze. Podróże przez prawdziwą i wyobrażoną Europę Środkową

One Dog at a Time