Poniemieckie


Czytałam długo. Powoli.

Temat mi bliski, choć nie osobisty. Nasz dom był nasz, zbudowany przez Dziadka, odebrano go rodzinie na siedzibę gestapo.

Ta opowieść dzieje się dalej na zachód.

Czytając myślałam o krajobrazach oglądanych na początku sierpnia.

Tu jest jak w Alzacji albo Palatynacie, mówiliśmy. Taki sam pejzaż, organizacja przestrzeni, gospodarstwa, architektura. To był Park Krajobrazowy Doliny Bobru.

I przypominało mi się, jak na początku lat 90 jechaliśmy autobusem chyba z Łagowa (Lubuskie Lato Filmowe) do Świebodzina na PKP. Rysio B, nieodżałowany jazzman i taper filmowy i ja. Trasa była jakaś okrężna i wiodła przez wsie i małe miasteczka. Patrzyliśmy w osłupieniu na ruinę pięknych gospodarstw, na chaos i biedę otoczenia. W Łagowie było nieco lepiej, ale też jakby to miasteczko przespało wybuch przedsiębiorczości początku transformacji.

Rozmawialiśmy o tym, co widzimy i w końcu to do nas dotarło: oni tu ciągle czekają na Niemców.

Siedział za nami młody człowiek, miejscowy.

Powiedział: to bardzo ciekawe, o czym państwo rozmawiają.

On też sobie tego nie uświadamiał. 

Karolina Kuszyk Poniemieckie

Komentarze

 

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Niebo i ziemia

Międzymorze. Podróże przez prawdziwą i wyobrażoną Europę Środkową

One Dog at a Time