Pisma wierszem i prozą


Moja książka zbójecka.

Norwida "odkrywano" dwa razy. Najpierw Miriam, potem Gomulicki.

Na szczęście w PRL poważnie traktowano rocznice i 150-lecie urodzin uczczono popularyzacją sylwetki Norwida.

Tyle że podkreślano, jaki to jest TRUDNY.

Ufff... Wystraszyli wszystkich.

W pierwszej klasie LO poszłam do biblioteki szkolnej (w miejskiej nie było). Bibliotekarzem był geograf, a pomieszczenie chyba najmniejsze w szkole.

- Proszę o poezje Norwida.

- To dla ciebie za trudne.

Nauczona doświadczeniem z podstawówki, gdzie powieści przygodowe były niewłaściwe dla dziewcząt, stoję i milczę. Dobrych parę minut.

- Co ci podać?

- Poezje Norwida.

Dał.

A potem kupiłam sobie ten tomik, w którym są wiersze, poematy, proza, listy. I zakochałam się.

Mój pierwszy i chyba jedyny poeta przeklęty.

W programie szkolnym dwa wiersze. Mickiewicz omawiany przez dwa miesiące...

Te dwa wiersze to W Weronie (mieliśmy w domu napisać analizę) i Fortepian Szopena. Zgłosiłam się do analizy na lekcji. Ależ była cisza...

Co mi dał Norwid?

Zrozumienie, że pięknie brzmiąca fraza, olśniewające obrazy poetyckie nie wykluczają głębokiej refleksji.

Mądrość i przenikliwość tej poezji zadziwia mnie do dziś.

Cyprian Kamil Norwid Pisma wierszem i prozą


 

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Niebo i ziemia

Międzymorze. Podróże przez prawdziwą i wyobrażoną Europę Środkową

One Dog at a Time