Serce i pazur. Opowieści o uczuciach zwierząt
Od dawna nie mam wątpliwości, że różnice między nami a zwierzętami są niewielkie. Raczej ilościowe, niż jakościowe. Że one tak samo jak my czują radość, ból i strach, i że w dziedzinie zachowania ludzie nie wymyślili nic nowego.
Książki Vitusa Droeschera, moja pierwsza systematyczna lektura z tej dziedziny - Cena miłości, Rodzinne gniazdo i Reguła przetrwania - pokazują, że wszystkie, nawet najbardziej ekstremalne zachowania ludzkie są... zwierzęce. Że to nie one zachowują się "jak ludzie", lecz my jesteśmy jak one, polukrowani tylko cienką warstwą "kultury".
Kartezjusz, ojciec chrzestny haniebnych praktyk takich jak wiwisekcja i chów przemysłowy, powinien się smażyć w piekle za to, co zrobił, przekonując ludzi, że zwierzę jest maszyną.
Pokłosie kartezjanizmu zbieramy do dziś. Szczególnie w nauce, gdzie empatyczny stosunek do zwierząt ściąga oskarżenia o ich "uczłowieczanie", a okrutne doświadczenia, mimo dostępności technik alternatywnych, są powszechne.
Studentów weterynarii (i nie tylko) odwrażliwia się, także językowo. Paskudne, wulgarne i lekceważące słowo "zdechł" (polska specyfika, w niewielu językach ma odpowiednik), jest jednym z przykładów.
Gawędy Simony Kossak tylko dotykają tych problemów. Są opowieściami o uczuciach zwierząt. Simona zachowała dziecięcą wrażliwość, jej relacje ze zwierzakami - a miała ich sporo i wielu gatunków - były nacechowane uważnością i empatią. Wolała je od ludzi i bardzo dobrze to rozumiem, bo "zwierzęta rodzą się dobrze wychowane".
Ilekroć czytam o zwierzętach, myślę o tych milionach, którym nie było nigdy dane żyć własnym życiem, ujawnić swej osobowości, poczuć szczęścia, jakie daje życie w zgodzie z naturą. O kurach w klatkach, krowach i świniach, którym odbiera się dzieci zaraz po narodzeniu, psach na łańcuchach i w kojcach. Każde z nich to odrębny, niepowtarzalny świat, to zmarnowany potencjał, życie, które nie mogło się zrealizować.
Simona Kossak Serce i pazur. Opowieści o uczuciach zwierząt

Komentarze
Prześlij komentarz