Komeda. Osobiste życie jazzu
Nuuuuda śmiertelna. Dla amatorów jazzu i fanów Grzebałkowskiej.
Dopiero po 200 stronach zrobiło się ciekawiej. Nie ze względu na anegdoty, te można znaleźć w większości biografii i wspomnień. Nadal było wiele postaci drugo- i trzecioplanowych, błahych faktów i niewiele wnoszących cytatów.
Ale była też muzyka filmowa, to jak się rodziła, z jaką pozorną łatwością powstawała.
Szkoda, że nie na niej skupiła się uwaga autorki.
Lata 60. to czas, gdy w muzyce filmowej nastąpiła rewolucja. Komeda był jej częścią.
O tym nie ma ani słowa.
Magdalena Grzebałkowska Komeda. Osobiste życie jazzu

Komentarze
Prześlij komentarz