Komeda. Osobiste życie jazzu


Nuuuuda śmiertelna. Dla amatorów jazzu i fanów Grzebałkowskiej.

Dopiero po 200 stronach zrobiło się ciekawiej. Nie ze względu na anegdoty, te można znaleźć w większości biografii i wspomnień. Nadal było wiele postaci drugo- i trzecioplanowych, błahych faktów i niewiele wnoszących cytatów.

Ale była też muzyka filmowa, to jak się rodziła, z jaką pozorną łatwością powstawała. 

Szkoda, że nie na niej skupiła się uwaga autorki. 

Lata 60. to czas, gdy w muzyce filmowej nastąpiła rewolucja. Komeda był jej częścią.

O tym nie ma ani słowa. 


Magdalena Grzebałkowska Komeda. Osobiste życie jazzu


Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Niebo i ziemia

Międzymorze. Podróże przez prawdziwą i wyobrażoną Europę Środkową

One Dog at a Time