Cztery pory roku


Krótkie formy są wbrew pozorom trudne. Nie da się w całym zbiorze utrzymać stałego poziomu; głębi refleksji, siły emocji, istotności tematu. Co zatem go spaja? Osobowość pisarza. Lubię Maraiego z Dziennika, choć może to nie jest właściwe słowo, bo to postać tragiczna, człowiek, który wszystko utracił.

W Czterech porach roku są miejsca piękne (opis maja) i zabawne (rozmowa z szewcem).

Najbardziej jednak odczuwalna jest tu aura smutku, rozczarowania, niechęci nawet. Obsesją autora jest starość, zwłaszcza kobiet. Określenia typu "przywiędła", "stara" - jakby nieustannie tropił ślady czasu na twarzach innych. Mężczyzn też nie oszczędza. Ani siebie - jest "gruby i samotny ".

Czytam tę książkę i myślę, że to dzieło starego człowieka, wyraz rozczarowania, braku złudzeń, smutku i depresji.

Gdy to pisał, miał 37 lat. 

Sándor Márai Cztery pory roku tłumaczył Feliks Netz

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Niebo i ziemia

Międzymorze. Podróże przez prawdziwą i wyobrażoną Europę Środkową

One Dog at a Time