Nieszpory


Dziewczęciem będąc nie czytałam dziewczyńskich powieści. Od Siesickiej (którą poznałam i doceniłam dopiero zawodowo ) wolałam Bahdaja (Podróż za jeden uśmiech znałam chyba na pamięć ) i Centkiewiczów.

W liceum chyba tylko Słoneczniki, przeczytane pod wpływem koleżanki, mieściły się w tej kategorii. I może Bojarskiej Bocianie gniazdo.

Podobnie z literaturą kobiecą. To nie były moje klimaty. Ani ta kolorowa, terapeutyczna, ani depresyjne autoanalizy. Owszem, czytałam, czasem nawet z przyjemnością, lecz szybko przychodziło znużenie.

Drotkiewicz nie jest wyjątkiem. Nieszpory są nieźle napisane, prawdziwe, smutne.

Ale właściwie nic mnie nie obchodzą. Może to jakiś mój defekt? 


Agnieszka Drotkiewicz Nieszpory

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Niebo i ziemia

Międzymorze. Podróże przez prawdziwą i wyobrażoną Europę Środkową

One Dog at a Time