Miasto spadających aniołów
Z tą książką nie od początku było mi po drodze. Kiedy czytałam ją po raz pierwszy, nie porwała mnie, wydała mi się dość nużąca, choć rozjaśniała historię pożaru La Fenice.
Teraz jednak sięgnęłam po nią ponownie i czyta mi się znakomicie: powoli, ze smakiem, zaznaczając co ciekawsze miejsca i wyszukując w necie to i owo.
Berent stworzył coś, co jest po trosze dziennikiem, reportażem, zbiorem anegdot. Ale jest tu ogrom wiedzy, podanej w rozmowach z ludźmi. To wartość tej książki, że nie powiela po raz kolejny przewodników. Pisarz zamieszkał w Wenecji – a przyjechał tam dzień po pożarze – i bez pośpiechu rozglądał się po mieście i poznawał ludzi.
Mamy tu i artystów szkła z Murano, i anglosasko-włoską arystokrację, i zwykłych mieszkańców miasta.
Rzecz jest pięknie wydana, w mistrzowskim opracowaniu wizualnym Leszka Szurkowskiego, lecz ma okrutnie nieporęczny format i w łóżku jest naprawdę trudno ją czytać.
Joh Berendt Miasto spadających aniołów tłumaczył Jerzy Kozłowski

Komentarze
Prześlij komentarz