Wenecja Vivaldiego


Wracam do niej z dużą przyjemnością. Tak jak się wraca do miejsc oswojonych.

A zaczyna się w kościele Santa Maria della Pieta przy Riva degli Schiavoni.

Chór dziewczęcy śpiewa psalm. W tym samym czasie dwie małe dziewczynki ktoś podrzuca pod drzwi kościoła. Trafiają do przykościelnego przytułku.

W tym kościele byłam na koncercie dwukrotnie.

Za pierwszym razem poszłam tam z poznanym schronisku na Giudecce chłopakiem z Ankary. To on wypatrzył informację o koncercie w kościele Vivaldiego. Do dziś pamiętam motet In Furore.


Drugi raz wyglądał na przypadek, ale najwyraźniej przypadkiem nie był. Ostatni wieczór mojego samotnego pobytu w Wenecji. Chciałam pójść na północ, za Arsenał, ale gdy idąc już w jego stronę zobaczyłam po lewej stronie świetlistość laguny w ostatnich promieniach słońca, zmieniłam zdanie. Poszłam na południe, a potem skręciłam na zachód, by po raz kolejny przejść obok tego kościoła. Był już po remoncie, który nie pozwolił nam go odwiedzić poprzednim razem, a w otwartych drzwiach stała bileterka. We wnętrzu kameralna orkiestra stroiła już instrumenty. Usłyszałam: free ticket. Zatrzymałam się. I ten bilet dostałam, bo ktoś z większej grupy zrezygnował z koncertu.

Było wielu znakomitych muzyków weneckich, ale o Vivaldim wiedzą wszyscy. Jeśli tam będziecie, idźcie na koncert. Tak jak będąc w niedzielę, możecie pójść na mszę do San Marco.


Laurel Corona: Wenecja Vivaldiego przełożyla Krystyna Chodorowska


 

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Niebo i ziemia

Międzymorze. Podróże przez prawdziwą i wyobrażoną Europę Środkową

One Dog at a Time