Wenecja Vivaldiego
Wracam do niej z dużą przyjemnością. Tak jak się wraca do miejsc oswojonych.
A zaczyna się w kościele Santa Maria della Pieta przy Riva degli Schiavoni.
Chór dziewczęcy śpiewa psalm. W tym samym czasie dwie małe dziewczynki ktoś podrzuca pod drzwi kościoła. Trafiają do przykościelnego przytułku.
W tym kościele byłam na koncercie dwukrotnie.
Za pierwszym razem poszłam tam z poznanym schronisku na Giudecce chłopakiem z Ankary. To on wypatrzył informację o koncercie w kościele Vivaldiego. Do dziś pamiętam motet In Furore.
Drugi raz wyglądał na przypadek, ale najwyraźniej przypadkiem nie był. Ostatni wieczór mojego samotnego pobytu w Wenecji. Chciałam pójść na północ, za Arsenał, ale gdy idąc już w jego stronę zobaczyłam po lewej stronie świetlistość laguny w ostatnich promieniach słońca, zmieniłam zdanie. Poszłam na południe, a potem skręciłam na zachód, by po raz kolejny przejść obok tego kościoła. Był już po remoncie, który nie pozwolił nam go odwiedzić poprzednim razem, a w otwartych drzwiach stała bileterka. We wnętrzu kameralna orkiestra stroiła już instrumenty. Usłyszałam: free ticket. Zatrzymałam się. I ten bilet dostałam, bo ktoś z większej grupy zrezygnował z koncertu.
Było wielu znakomitych muzyków weneckich, ale o Vivaldim wiedzą wszyscy. Jeśli tam będziecie, idźcie na koncert. Tak jak będąc w niedzielę, możecie pójść na mszę do San Marco.
Laurel Corona: Wenecja Vivaldiego przełożyla Krystyna Chodorowska



Komentarze
Prześlij komentarz