Wenecja. Miasto, któremu się powodzi



Nie można Wenecji wyrazić słowami...
Parafrazuję Iwaszkiewicza, u niego było: Italii.
Gretkowska to niby wie, ale startuje w konkurencji, w której ma nikłe szanse.
Zapowiedzi kazały mi oczekiwać dramatycznej opowieści z acqua alta 2019, ilustrowanej równie dramatycznymi fotografiami.
Jest tego kilka stron.
Reszta to przekąski. Rozmaitości, sklejone nieistniejącą myślą przewodnią. Wszystkie słabości jej pisarstwa widoczne jak na dłoni. Powierzchowność, ślizganie się miedzy plotką a wikipedią, szczypta erudycji...
Jak to u Gretkowskiej, zdarzają się ciekawe spostrzeżenia, oryginalne metafory.
Ale: nie zaciekawia, nie porywa, nie wzrusza.
Coś o dożach, kurtyzanach, artystach. Tu znów o kościołach czy pałacach. Krótkie i jeszcze krótsze teksty, które sprawdziłyby się jako felietony w pisemku turystycznym dla aspirujących 😉
Ładnie toto wydane. I bezużyteczne. Nawet dla zbieraczki venezianów.
Na dodatek - i to już grzech ciężki - niechlujne i nieuważnie zredagowane.
Autorka ufa pamięci, więc obraz Tintoretta (oraz relację z jego bohaterką) przypisuje Tycjanowi.
To jeszcze można zrozumieć.
Ale pisać: "moja ulubiona wyspa - Torcello" i mylić (w tekście i opisie fotografii) bazylikę Santa Maria Assunta z kościołem świętej Foski?!
Tego się nie da odzobaczyć. 



Cały czas nurtowało mnie pytanie, dlaczego ta lektura tak mnie nuży.

Nie jestem fanką MG, ale podobały mi się jej książki. Doceniałam pomysłowość, osobisty styl narracji, poczucie humoru, przygotowanie merytoryczne.
A tu... zonk!
Widać przede wszystkim pośpiech. Wiele tekstów nie "dojrzało". Brak im zamknięcia, puenty, a nawet myśli przewodniej.
Książka składa się z 7 części, ale nawet ten układ niczego nie porzadkuje.
Piszę to, bo czuję dyskomfort. Rozczarowanie. Zawodowa pisarka, której sprawność doceniam i jeden z moich ulubionych tematów.
Oceny na Lubimy czytać są skrajne. Te wyższe pochodzą od blogerów - nikt dobrowolnie nie zrezygnuje z egzemplarzy recenzenckich.
Wiem, że teraz takie książki można pisać. Nawet należy. Post... tfu! pstrodemonizm, by pójść za Jackiem Podsiadłą, zobowiązuje.
Ale wolałabym, by ten portret Najjaśniejszej był (cyt. JP) "mniej pstry, a bardziej demoniczny.

Manuela Gratkowska Wenecja. Miasto, któremu się powodzi

Wenecja. Miasto, któremu się powodzi

Wenecja. Miasto, któremu się powodzi

Wenecja. Miasto, któremu się powodzi

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Niebo i ziemia

Międzymorze. Podróże przez prawdziwą i wyobrażoną Europę Środkową

One Dog at a Time