Bruksela. Zwierzęcość w mieście
W Brukseli byłam kilka razy - paręnaście lat temu. Dom tuż przy parku Cinquantenaire, najpierw balkon wychodzący na ulicę, park i muzeum. Potem od ogrodu, wspólnego dla całego kwartału, gdzie od świtu śpiewał kos. A może to był słowik?
Po parku spacerowałam z Pumą, a konni policjanci nie wystawiali mandatów za brak smyczy, lecz mówili bonjour.
I. uratował osieroconego kaczorka, którego rodzeństwo umarło a mama odleciała. W mikroskopijnym biurowym ogródku przy oczku wodnym karmił kacze dziecko. Na drzwiach umieścił kartkę, by nie wchodzić i nie karmić. Gdy mały podrósł, zawiózł go do parku Woluwe, by przyłączył się do jednej z kaczych rodzin.
Książka Plebanek miejscami przypomina Nad rzeką Esther Kinsky i wtedy ją lubię. Zapis włóczęgi w poszukiwaniu wody, drzew, psów i ptaków.
Nuży mnie drobiazgowość historycznych detali, zwłaszcza gdy dotyczą intymnego życia rodziny królewskiej w XIX wieku.
Trudna, lecz potrzebna jest opowieść o belgijskim kolonializmie.
Nie jest to przewodnik, ale bardzo osobista, na swój sposób odkrywcza opowieść o mieście.
Grażyna Plebanek Bruksela. Zwierzęcość w mieście

Komentarze
Prześlij komentarz