Piękne zgliszcza

Z powieściami często mi nie po drodze, 3/4 odrzucam na pierwszych stronach.

Ale jeśli już czytam, lubię, gdy akcja jest mocno osadzona w miejscach, które znam.

Cinque Terre jest w tej książce równie ważne, jak fabuła, choć rzecz się dzieje w przestrzeni wyimaginowanej, wiosce, której nie ma. Skupisku paru domów między bezdrożami, klifem i morzem. To pustkowie podobne temu, na którym zamieszkali niegdyś Shelleyowie.

Rok 1962. W Rzymie kręcą "Kleopatrę". W osadzie pojawiają się nieoczekiwani goście.

Ale książka jest o czymś więcej, płaszczyzny czasowe przenikają się, tajemnice odkrywane są stopniowo.

Są Włochy, ale i Stany Zjednoczone. Anglia i Szkocja.

Każde z miejsc i każdy z wątków to także odmienna narracja. Radykalnie odmienna, co czasem irytuje.

Bo najchętniej przeczytałabym liryczną opowieść w klimacie pierwszego rozdziału. Hollywood i jego problemy mnie nudzą.

Tu jednak nie da się od nich uciec. Podobnie jak od innych historii: scenariuszy, sztuk, skryptów, a nawet powieści wojennej.

Jeśli macie chęć na lekturę lekką, lecz nieoczywistą, to może być ta.

Pijany Richard Burton za kierownicą. Bójka rybaków z lokalnymi mafiosami.

I dzikie pejzaże Ligurii.



Jess Walter Piękne zgliszcza tłumaczyła Ewa Borówka


 

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Niebo i ziemia

Międzymorze. Podróże przez prawdziwą i wyobrażoną Europę Środkową

One Dog at a Time