Piękne zgliszcza
Z powieściami często mi nie po drodze, 3/4 odrzucam na pierwszych stronach.
Ale jeśli już czytam, lubię, gdy akcja jest mocno osadzona w miejscach, które znam.
Cinque Terre jest w tej książce równie ważne, jak fabuła, choć rzecz się dzieje w przestrzeni wyimaginowanej, wiosce, której nie ma. Skupisku paru domów między bezdrożami, klifem i morzem. To pustkowie podobne temu, na którym zamieszkali niegdyś Shelleyowie.
Rok 1962. W Rzymie kręcą "Kleopatrę". W osadzie pojawiają się nieoczekiwani goście.
Ale książka jest o czymś więcej, płaszczyzny czasowe przenikają się, tajemnice odkrywane są stopniowo.
Są Włochy, ale i Stany Zjednoczone. Anglia i Szkocja.
Każde z miejsc i każdy z wątków to także odmienna narracja. Radykalnie odmienna, co czasem irytuje.
Bo najchętniej przeczytałabym liryczną opowieść w klimacie pierwszego rozdziału. Hollywood i jego problemy mnie nudzą.
Tu jednak nie da się od nich uciec. Podobnie jak od innych historii: scenariuszy, sztuk, skryptów, a nawet powieści wojennej.
Jeśli macie chęć na lekturę lekką, lecz nieoczywistą, to może być ta.
Pijany Richard Burton za kierownicą. Bójka rybaków z lokalnymi mafiosami.
I dzikie pejzaże Ligurii.
Jess Walter Piękne zgliszcza tłumaczyła Ewa Borówka

Komentarze
Prześlij komentarz