Interludium: Analfabetyzm



Co jakiś czas wracają skargi na niski poziom czytelnictwa w Polsce.

A ja nie widzę w tym problemu

Całe życie pracowałam z czytelnikami, czasem stykałam się z ludźmi nieczytającymi. Rzecz jasna, bliżsi mi są ci pierwsi.

Ale.

Sto lat temu analfabeci stanowili około 30% polskiego społeczeństwa. Spotkałam się też z szacunkiem 50%. Stawiało nas to na dalekim miejscu w Europie. Najlepiej wypadały kraje niemieckojęzyczne (a w Polsce dawny zabór pruski)

Likwidacja analfabetyzmu jest bez wątpienia jednym z najważniejszych osiągnięć PRL.

Czy obecnie jesteśmy krajem wolnym od analfabetów? Gdybyż to było takie proste...

Prawdopodobny procent analfabetów funkcjonalnych w Polsce jest obecnie w przybliżeniu taki, jak % zwykłych analfabetów 100 lat temu. Ocenia się, że wśród absolwentów wyższych uczelni jest kilka procent analfabetów funkcjonalnych.

Czy wobec tego czytelnictwo jest prawdziwym problemem? Moim zdaniem stan czytelnictwa jest tylko symptomem ogólnego stanu umysłowego.

Ale.

Nie demonizujmy. Większość czyta dla rozrywki. Li i jedynie. Czy mają zatem powód, by czuć się lepszymi od tych, co mają inne rozrywki?

I dlaczego część z nich nigdy książek nie polubiła? Nie mówię tylko o tych, którzy wywodzą się ze środowisk nieczytających, z historią analfabetyzmu trzy pokolenia wstecz. Także o tych, którzy mimo starań rodziców nie chcą czytać i już. Mają inne gry i zabawy.

Czy coś tracą? Oczywiście. Czy ja coś tracę, nie ceniąc gier komputerowych, nie żeglując, nie balując? Być może.

Pewien znajomy konserwatysta twierdzi, że powszechna edukacja jest błędem i stratą czasu, a znacznej części społeczeństwa wystarczy poziom wiedzy i umiejętności umożliwiający pracę zawodową na niewymagających stanowiskach. Lektura wpisów na niektórych forach zdaje się potwierdzać tę opinię.

Igor Mitoraj z weneckiej galerii Contini - dla atencji. 



Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Niebo i ziemia

Międzymorze. Podróże przez prawdziwą i wyobrażoną Europę Środkową

One Dog at a Time