Nie opuszczam rąk
Własne i darowane książki najdłużej czekają na lekturę. Z tą było podobnie. Po czym wystarczyły dwa wieczory.
Rozmowa - rzeka z kilku lat.
Dużo o dzieciństwie i byciu Białorusinem. To ciekawy wątek, bo eksponowanie tej tożsamości czyniło go obcym nie tylko w Warszawie, ale i w Białymstoku. Jednocześnie powrót do Walił, rodzinnej wsi, też nie uchronił przed obcością, bo artysta wśród chłopów jest jak dziwny i bezużyteczny ptak. Tarasewicz jest takim ptakiem, całkiem jak te przez niego hodowane kuraki ozdobne z różnych stron świata. Pasja hodowcy równa pasji artysty. Tęsknota za kolorem, sztuka w dialogu z naturą.
Tarasewicz niewiele mówi o cenie tej obcości, pewnie dlatego, że samotność - także nieposiadanie rodziny - to wynik świadomej decyzji, szybkiego sukcesu i wynikających stąd zobowiązań. Zresztą mówi jasno, że sztuka potrzebuje samotności.
Choć nie do końca tak jest, bo tam u siebie Tarasewicz jest aktywnym twórcą wspólnoty, a jego inicjatywy przybierają spektakularną formę. Gdy opowiada o ogrodach i ptakach, widzę ogród Moneta. Tak trzeba żyć. Nie opuszczać rąk.
Małgorzata Czyńska Nie opuszczam rąk. Rozmowa z Leonem Tarasewiczem

Komentarze
Prześlij komentarz