Wyspa
Narratorem tej opowieści jest mężczyzna i niekoniecznie jest to postać sympatyczna. Raczej dość nijaki odludek, autor kilku powieści, które zostały docenione.
W wersji standardowej byłaby to historia ucieczki od pustki życia małżeńskiego, które się wypaliło.
Ale to nie jest standardowa powieść. To nie jest nawet "romans", choć traktuje o miłości.
Opowieść jest gęsta od znaczeń, aluzji, cytatów i prowadzi nas ku mitowi.
Czym jest wyspa? Kim jest Muriel, z pozoru zwykła kobieta, która w oczach Dawida staje się boginią?
Subtelność tej relacji, jej nieoczywistość, sprawiają, że przestajemy oczekiwać, co się zdarzy, a trwamy wraz z bohaterem w czasie, który z porami roku zmienia się w mityczny.
Czułość i zachwyt, z jakimi opisywana jest Muriel, sprawiają, że jest to portret kobiety wyjątkowej, choć w powieści wydaje się nieuchwytna.
Przede wszystkim jednak zachwycił mnie język. Świat opisywany przez Słoniowską ma barwy, zapachy, klimat, budzi emocje.
I tęsknotę za wyspą. Tą lub inną.
Żanna Słoniowska Wyspa

Komentarze
Prześlij komentarz