Wyspa


Narratorem tej opowieści jest mężczyzna i niekoniecznie jest to postać sympatyczna. Raczej dość nijaki odludek, autor kilku powieści, które zostały docenione.

W wersji standardowej byłaby to historia ucieczki od pustki życia małżeńskiego, które się wypaliło.

Ale to nie jest standardowa powieść. To nie jest nawet "romans", choć traktuje o miłości.

Opowieść jest gęsta od znaczeń, aluzji, cytatów i prowadzi nas ku mitowi.

Czym jest wyspa? Kim jest Muriel, z pozoru zwykła kobieta, która w oczach Dawida staje się boginią?

Subtelność tej relacji, jej nieoczywistość, sprawiają, że przestajemy oczekiwać, co się zdarzy, a trwamy wraz z bohaterem w czasie, który z porami roku zmienia się w mityczny.

Czułość i zachwyt, z jakimi opisywana jest Muriel, sprawiają, że jest to portret kobiety wyjątkowej, choć w powieści wydaje się nieuchwytna.

Przede wszystkim jednak zachwycił mnie język. Świat opisywany przez Słoniowską ma barwy, zapachy, klimat, budzi emocje.

I tęsknotę za wyspą. Tą lub inną.

Żanna  Słoniowska Wyspa

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Niebo i ziemia

Międzymorze. Podróże przez prawdziwą i wyobrażoną Europę Środkową

One Dog at a Time