Sodoma. Hipokryzja i władza w Watykanie


Początkowo chciałam ją odłożyć. Dużo rozmów, dużo faktów, nic, jak sądziłam, co mogłoby mnie zaskoczyć.

Ale było coraz ciekawiej.

Martel i jego researcherzy dotarli nie tylko do duchownych.

Są tu męskie prostytutki z dworca Termini, zwykle muzułmanie lub przybysze ze wschodu Europy.

Są żołnierze gwardii szwajcarskiej, podobnie jak klerycy stanowiący obiekty podrywu.

Jest straszliwa historia Legionu Chrystusa i jego zdegenerowanego założyciela.

Czytałam w coraz większym osłupieniu, próbując zrozumieć, dlaczego.

Dlaczego hierarchowie najpotężniejszej instytucji w dziejach godzą się na podwójne życie i podwójne standardy.

Dlaczego najbardziej aktywni geje (i najwięksi drapieżnicy) są ekstremalnymi homofobami?

Dlaczego papieże pozwalają na ukrywanie przestępstw?

Takich pytań jest wiele i uważna lektura pozwala znaleźć odpowiedź.

To jest książka rzetelna. Każda wypowiedź jest udokumentowana i dostępna na stronie internetowej.

Jest także rzetelnie napisana. Ma swoją dynamikę, ale i logikę. Kolejne wnioski, kolejne "prawa Sodomy", kolejne kręgi piekła. Piekła, w którym skazańcy żyją z własnej woli, które stworzyli i którego bronią.

Don't ask, don't tell.

Życie w szafie.

Rób co chcesz, ale milcz i nie daj się złapać.

Dlaczego?

Dorośli mężczyźni, w większości homoseksualni, żyjący wbrew temu, co głoszą.

Mój pierwszy wniosek. Tabuizacja jako narzędzie władzy.

Czyli, jak pisze autor pod koniec książki, każdy ma na każdego haka.

I to objaśnia bierność kościoła w naszych lokalnych aferach. Oraz fiasko oczekiwań wobec wizyty papieskiego "kontrolera" po filmie Sekielskich.

To objaśnia nawet niemoc Franciszka, który nie jest z "parafii". Bo "parafianie" są wokół niego.

Taką książkę mógł napisać tylko gej. Przyjęty za swojego w środowisku księży i kardynałów.

I tylko Francuz. Syn "najstarszej córy Kościoła", wychowany w wierze katolickiej, czytelnik Maritaina, ale i Rimbauda, ateista, żyjący w laickim państwie. Mógł ją napisać bez gniewu, bez odrazy, bez poczucia winy.

Dlatego ta książka daje nadzieję.

Jest bezlitosnym, klarownym opisem działania władzy, której strukturę pisarz porównuje do kłącza. Tej struktury nie da się zmienić.

Ale jest też portretem środowiska, gdzie obok odrażających indywiduów są ludzie wrażliwi, zagubieni, poszukujący drogi. 

To jest świetna książka o mechanizmach władzy. W KK jest to postać ekstremalna, bo nie mamy tu kontroli "demokratycznej" (która w istocie jest złudzeniem) lecz teokrację.


Frédéric Martel Sodoma. Hipokryzja i władza w Watykanie

tłumaczyły 


Anastazja Dwulit, Elżbieta Derelkowska, Jagna Wisz

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Niebo i ziemia

Międzymorze. Podróże przez prawdziwą i wyobrażoną Europę Środkową

One Dog at a Time